Mekke-i mükerremede medfun bulunan Muhammed Can hazretleri “rahmetullahi aleyh”, bir sohbetinde;
- Kardeþlerim, sýkýntýda da olsak yine þükretmeliyiz, buyurdu. Çünkü beterin beteri vardýr.

Sonra þunu anlattý:

Ýsa aleyhisselam bir yoldan giderken, aðaç altýnda oturmuþ hararetle dua eden birine rastladý.

Adamcaðýz;
- Ya Rabbi, zenginlere vermediðin nimetleri bana verdin. Sana sonsuz þükürler olsun, diyordu.

Ýsa aleyhisselam dikkatle baktýðýnda, adamýn “kör, kötürüm” ve bütün bedeninin “baraslý” olduðunu fark edip sordu:
- Sen, hangi nimetler için böyle þükrediyorsun?

- Kalbim, Allahü teâlânýn sevgisiyle dolu, para sevgisiyle deðil. Dilim de, Allahü teâlâyý zikrediyor, parayý deðil. Yetmez mi?

Bu cevap, Ýsa aleyhisselamýn çok hoþuna gitti.
Ve eðilip iki kaþýnýn arasýndan öpüverdi.

O anda iki gözü açýldý adamýn.
Ýsa aleyhisselama dikkatle bakýp sordu:

- Sen Ýsa Peygamber deðil misin?
- Evet, ben Ýsa’yým.

- Seni bana gösteren Rabbime þükürler olsun, dedi.

Ýsa aleyhisselam, onun elinden tutup;
- Haydi ayaða kalk! buyurdu.

Adam fýrlayýp kalktý.
Bir anda hastalýklarýndan kurtulup turp gibi olmuþtu.

Ve hemen secdeye kapanýp yalvardý:
- Ya Rabbi, ben kör ve kötürümken bu azalarla günah iþlemekten uzaktým. Þimdi bunlarý ihsan ettin. Beni günah iþlemekten koru!

Ýsa aleyhisselam;
- Amin! deyip yoluna devam etti.

Dininizi öðrenin!

Bu zat, bir gün de sohbetinde;
- Kardeþlerim, çocuklarý, gençleri görüyor, çok üzülüyorum, buyurdu.

- Niçin efendim? dediler.
- Çünkü ilmihal okumuyorlar. Okumayýnca da dinlerini bilmiyorlar.

Ve ekledi:
- Halbuki büyüklerimiz; “Dinini bilmeyenin, dini yoktur” buyuruyor, Allah korusun.