Bursa’da medfun olan Lütfullah Efendi’ye "rahmetullahi aleyh" vefakârlýktan sordular bir gün.

Cevap olarak,
- Alemlerin Efendisi “sallallahü aleyhi ve sellem”, anlatýlamayacak kadar vefakârdý, buyurdu.

Ve misal verdi:
- Mesela kendisine bir hediye gelseydi; “Onu, filan kadýna götürün. Çünkü o, Hatice’nin arkadaþýdýr” buyururdu.

Ve ekledi:
- Nitekim Aiþe validemiz, onun hakkýnda; Hatice’ye gýbta ediyorum, derdi. Çünkü Resulullah ondan çok bahseder, onu çok sevdiðini söylerdi. Ne zaman bir koyun kesilse, onun akrabasýna da gönderirdi.

Siz yorulmayýn!

Bir gün de, Habeþistan Meliki Necaþi’den elçiler geldi huzuruna.
Onlara çok iltifat edip ikramlarý bizzat kendisi yapýyordu.

Eshab-ý kiram;
- Ya Resulallah! Siz yorulmayýn, biz hizmet ederiz, dediler.

Cevabýnda;
- “Evet, siz yaparsýnýz” buyurdu. “Ama onlar vaktiyle Eshabýma çok hizmet ettiler. Onun teþekkürü için severek yapýyorum bu hizmeti”.

Yine bana gel!

Bir gün de savaþ esirleri arasýnda süt kardeþi Þeyma’yý görüp, tanýdý hemen.
Çok sevindi.

Mübarek arkasýndaki örtüyü yere serip, üzerine onu oturttu.
Hâl ve hatýrýný sordu.

Ardýndan;
- “Ya Þeyma! Ýstersen yanýmda kal, istersen seni köyüne göndereyim. Ama bir ihtiyacýn olursa yine bana gel!” buyurdu.

Böylesine ilgi, çok memnun etmiþti Þeyma’yý.
Ama o, köye dönmeyi istedi.

Kimsesi kalmadý

Süveybe hatunun evine de sýk sýk yiyecek, giyecek gönderirdi.

Dinleyenler;
- Neden efendim? dediler.

- Çünkü bu hatun, Ebu Leheb’in azadlý kölesiydi. Efendimiz aleyhisselam doðduðunda koþup süt vermiþti kendilerine. Yani ilk “süt annesi”ydi Resulullahýn. O hayatta olduðu müddetçe daima hediye bir þeyler gönderirdi evine.

Vefat edince de;
- “Hayatta kalan kimsesi var mýdýr?” diye sordu.

Maksadý, bundan sonra onlara göndermekti.

Ama;
- Hiç kimsesi kalmadý, dediler.