Ýslam alimlerinden Muhammed Murad-ý Kazani hazretleri ”rahmetullahi aleyh”, bir sohbetinde;
- Kardeþlerim, bu “Ýman nimeti” en büyük nimettir. Þükrü eda edilirse, kýymeti bilinirse devam eder. Yoksa elden gider mâzallah. Þükrünü eda edebilmek için, bütün müminleri sevmek lazýmdýr.

Ve ekledi:
- Bütün müminler evliyadýr.

Dinleyenler anlayamadý.
- Bütün müminler mi efendim?

- Evet, þaþýrmayýn. “Evliya” demek, Allahü teâlânýn sevdiði kul demektir. Cenâb-ý Hak bütün müminleri sever. Onun için biz de her mümini sevmeliyiz.

- Ama efendim, biz bazý kimseleri sevemiyoruz, dediler.

- Çok yanlýþ, buyurdu. Mümine soðuk durmak, felakettir. Allahü teâlâ; “Mümin kulumu sevmeyen, bana harb ilan etmiþ olur” buyuruyor. Onun için Hubbu fillah ve Buðdu fillah çok mühimdir.

Sordular:
- Bunlar nedir ki hocam?
- Müminleri, mümin olduðu için sevmek, kâfirleri, küfürlerinden dolayý sevmemektir. Bu, imanýn þartýdýr zaten. Yani imanýn altý þartýndan sonra “hubbu fillah” ve “buðdu fillah” da lazým. Bunlar yoksa o iman geçerli sayýlmaz.

Helal edin gitsin!

Sohbetine devamla;
- Alacaklý olsanýz da, “Ahirette alýrým” demeyin, buyurdu. Helal edin gitsin. Bu dünyada iþi bitirin. Ahirette uðraþmayýn bir daha.

Ve izah etti:
- Çünkü hiç belli olmaz. Belki de siz haksýzsýnýz. Her þeyin doðrusu, o gün belli olacak. Nice alacaklýlar, o gün borçlu çýkýp felakete düþecektir. Kul hakký bu kadar mühim iþte.

Þöyle bitirdi:
- Kimseyi üzmeyin. Kimsenin kalbini kýrmayýn. Allahü teâlâ, her günahý affedebilir. Kul hakkýný asla.