Baðdat Evliyasýndan Muhammed bin Ebu Verd hazretleri “rahmetullahi aleyh”, bir sohbetinde;
- Ey insanoðlu! Bil ki o, “Benim...” diye övünüp, sýmsýký sarýldýðýn mallar var ya, onlar aslýnda senin deðil, sende birer “emanet”tir, buyurdu.

Ve ekledi:
- Nitekim o mallar, senden önce baþkalarýnýn idi. Senden sonra da baþkalarýnýn olacak. O halde nasýl benim diyebiliyorsun? Bir gün ölüp, göçersin bu dünyadan. Mallarýn burada kalýr. Bir tek “Kefen”le gidersin oraya. Býraktýðýn mallar mirasçýlarýn olur. Ama hesabýný sen verirsin.

Mümin cömert olur

Bir gün de sohbetinde;
- Cimrilik, kötü bir huydur, buyurdu. Müslüman, cömert olmalýdýr. Cennette bir aðaç vardýr ki, ismi “Sehavet”tir.

Sordular:
- Sehavet ne demek efendim?

- Cömertlik demektir. Bu aðacýn kökü Cennette, dallarý dünyaya sarkmýþtýr. Kim bu aðacýn dallarýna yapýþýrsa, o dal onu Cennete çeker.

Ve ekledi:
- Nitekim hadis-i þerifte; “Cennet, cömertlerin yeridir” buyuruldu.

Cehennemde bir aðaç vardýr ki

Þöyle devam etti:
- Cehennemde de bir aðaç vardýr ki, onun da adý “Buhül”dür. Buhül de cimrilik demektir. Onun da kökü Cehennemde olup, dallarý dünyaya sarkmýþtýr. Kim de bu dallara yapýþýrsa, o dallar onu Cehenneme çeker.

Ýman kâmil ise...

Bir gün de bazý sevdikleri;
- Efendim, imanýn kâmil olmasýnýn alameti nedir? diye sordular.

Cevabýnda;
- Ýmaný kâmil olanlarda iki haslet bulunur, buyurdu. Birincisi, eline sevdiði bir þey geçse, onu hemen bir din kardeþine verir.

- Ýkincisi nedir efendim? dediler.
- Ýkincisi de verdiði zaman öyle çok sevinir ki, alan kimse bu kadar sevinemez.