Amasya Evliyasýndan Mustafa Akif Efendi “rahmetullahi aleyh”, bir gün sevdiklerine:
- Bir kimse, bir mümin kardeþini sevindirirse, Allahü teâlâ o amelden bir melek yaratýr, buyurdu.

Ve ekledi:
- O melek, devamlý ibadet edip, sevabýný o kimseye hediye eder.

Þöyle devam etti:
- Nihayet ölüp kabre konunca, yanýna gelip sorar:
- Beni tanýyor musun?

Adam cevap verir:
- Hayýr, sen kimsin? Ne kadar da sevimli ve güzelsin.

O melek tebessüm ederek;
- Ben, senin, falan Müslümanýn kalbine verdiðin neþe ve sevincim. Allahü teâlâ beni, senin o amelinden yarattý, der.

Ve þu müjdeyi verir ona:
- Sen o Müslümaný dünyada sevindirmiþtin. Bugün de ben seni sevindireceðim. Sual melekleri gelince, yanýnda durup sana yardým edeceðim.

Ve ekler:
- Ayrýca kabirde sana yoldaþ olup Cennetteki makamýný göstereceðim.

Her anýmýz imtihan

Bir gün de sohbetinde;
- Her anýmýz imtihan, buyurdu. Ýmtihansýz bir anýmýz geçmiyor. Ancak bu, dünya imtihanýna benzemez.

- Neden efendim? dediler.

- Çünkü neticeleri çok farklý. Dünya imtihanýnda kaybedersek, en fazla diploma alamayýz. O da çok mühim deðil. Seneye alýrýz. Ama ahiret imtihanýnda kaybetmenin neticesi böyle deðildir.

Sordular:
- O nasýldýr efendim?

- Onun cezasý, Cehennem ateþinde yanmaktýr. Ahiret imtihanýný kazanmanýn mükafatý ise, Cennet nimetlerinde sonsuz yaþamaktýr. Farký anladýnýz deðil mi?

- Evet efendim, çok iyi anladýk.