Büyük alim ve velilerden Fahreddin-i Razi hazretleri “rahmetullahi aleyh”, bir gün, birkaç sevdiðiyle bir araya gelmiþti.

Onlara bir müddet muhabbetle baktýktan sonra;
- Þu anda çok sevinçliyim, buyurdu.
- Neden efendim? dediler.

- Size sevgiyle baktým. Günahlarým affoldu, onun için sevinçliyim. Bir mümin, bir müminin yüzüne “Allah için” sevgiyle bakarsa, cenâb-ý Hak onun bütün günahlarýný affediyor, buyurdu.

Bunlar Peygamber midir?

Sonra þunu anlattý:

Mahþerde, güneþ bir mýzrak boyu alçalacak.
Herkes buram buram ter dökerken, bir grup insanlar, Arþ-ý âlâ altýnda gölgelenecekler.

Mahþer halký meleklere soracak:
- Bunlar Peygamber midir?
- Hayýr, diyecekler.

- Evliya mýdýr?
- Hayýr.

- Ya kimdir bunlar?
- Bunlar, ahir zaman ümmetinden olup, birbirlerini Allah için seven Müslümanlardýr.

Þöyle bitirdi:
- Allah için olan sevgide birlik vardýr, bereket vardýr, kuvvet vardýr, baþarý vardýr, her iyilik vardýr.

Altýndan kýymetli þey

Sohbetin sonunda;
- Size “Altýn”dan daha kýymetli bir þeyi haber vereyim mi? diye sordu.

Cevaben;
- Merak ettik efendim, o nedir? dediler.
- Dua almaktýr, buyurdu.

Þaþýrdýlar:
- Dua almak mý efendim?

- Evet. Ýnsanlardan altýn istemeyin, ama dua isteyin. Çünkü altýn biter, ama dua bitmez. Onun için dua almaya bakýn. Bu dualar, tonlarca altýna bedel olur ilerde.

- Peki efendim, kimden dua isteyelim? dediler.
- Önce anne babanýzdan, sonra herkesten.