Salahaddin Eyyubi hazretleri “rahmetullahi aleyh“, bir ömrü müddetince Ýslam’a hizmet etti.
Nihayet ölüm hastalýðýna yakalandý.

Vefat edeceðini anlayýnca, sandýktan kefenini getirtip, mýzraðýnýn ucuna baðlattý.
Sonra uzattý bir tellala:

- Bunu al. Sokak sokak gezdir! Ve; “Ey ahali! Bakýn görün ki, sultan Salahaddin’in sonu iþte budur. Bu kadar þan þöhret sahibiyken, dünyadan, bir þu kefenle gidiyor!” diye nida et, dedi.

Tellal baþýný eðip;
- Baþ üstüne sultaným, dedi.

Ve çýkýp emri yerine getirdi.
Onun bu hareketi, dünya maðrurlarýna, bir ders ve ibret oldu.

Çok mütevazýydý

Alimlerle oturup sohbet etmeyi çok severdi.
Son nefeslerini verirken bile alimler sohbetini dinledi.

Onlarý dinlerken göçtü bu fani alemden.
Yanýna köylü de, çöpçü de gelse, rahatça oturur, en ufak bir korkuya kapýlmazdý.
Ayrýca, çok mühim iþlerle meþgulken bile halkýyla ilgilenir, isteklerini yerine getirirdi.

Þöyle ki;
Bir gün, küffârla savaþýyordu ki, o hengamede yaþlý bir kadýncaðýz sokuldu yanýna:
- Sultaným!
- Buyur bacým.

Bir sýkýntýsýný anlatýp;
- Bu iþimi hallediver! diye rica etti.

Koca sultan, kadýna þefkatle bakýp;
- Bak bacým, þu anda savaþ halindeyiz, dedi.

Kadýncaðýz kararlýydý:
- Ben anlamam.

- Yarýn gelsen olmaz mý bacým?
- Olmaz, þimdi hallet.

- Þimdi zor. Yarýn halledeyim.

Kadýn laf anlamýyordu.
- Þimdi halledemeyeceksen, ne diye hükümdar oldun? dedi.

Koca sultan boynunu büküp;
- Peki bacým, dedi.

Savaþa ara verip halletti iþini.
Ve helallýk dileyip, savaþa devam etti.

Bana ýlýk su getir!

Bir gün de hizmetçisine,
- Bana, bir bardak ýlýk su getir! Dedi.

Hizmetçi;
- Baþ üstüne efendim, dedi.

Ve gidip önce kaynar, sonra soðuk su getirdi.

Buna bile kýzmayýp, hayretle;
- Sübhanallah! Ýstediðimiz suyu içemiyoruz, diye mýrýldandý.

Bir çok hazinelere sahipken, mütevazý ve sade yaþadý.
Öldüðünde, bir tek "Altýn", bir de "Gümüþ" parasý kaldý geriye.

Bundan gayri yoktu hiçbir dünyalýðý.