Cemal Halife “rahmetullahi aleyh“, Anadolu’da yetiþen Evliyadandýr.
1526 da Ýstanbul’da vefat etti.

Bir gün, cemaatten biri;
- Hocam, uzun ömürlü olmak için ne yapayým? diye sordu.

Cevabýnda;
- Din kardeþlerine ikram et. Yemek yedir, buyurdu.

- O zaman ömrüm uzar mý efendim?
- Evet. Allahü teâlânýn kullarýna yemek yedirenin ömrü uzun olur, buyurdu.

Ve ekledi:
- Din kardeþimiz her þeyin üstündedir, her þeyden aziz, her þeyden deðerlidir. Onun duasý, kurtulmamýza sebeptir çünkü.

Sertlikten kaçýn!

Bir gün de, nasihat isteyen komþusu bir gence;
- Sertlikten kaç! buyurdu. Yumuþak ol. Yumuþaklýk, insaný süsler.

Þöyle devam etti:
- Peygamber efendimiz aleyhisselam da yumuþak huylu idi. Çünkü Allahü teâlâ; "Ey Habibim! Sen yumuþak davranmasaydýn, tatlý dilli, güler yüzlü olmasaydýn, yanýnda hiç kimse kalmazdý" buyuruyor.

Ve ilave etti:
- Eshab-ý kiram, onun uðrunda mallarýný, canlarýný, her þeylerini feda ettiler.

- Neden hocam?
- Güzel ahlakýna aþýklardý çünkü. Güzel ahlakýn en güzeli nedir, bilir misin?

- Nedir hocam?
- Ýnsanlara yumuþak davranmaktýr. Sertlik, ne ailede, ne iþyerinde, ne devlette geçer akçe deðildir. Dikkat et, sert insanlar yalnýz insanlardýr.

Müminin alameti

Bir gün de, sevdikleriyle sohbet ederken;
- Müminin alametlerinden birini söyleyeyim mi? diye sordu.
- Söyleyin efendim, dediler.

Buyurdu ki:
- Mümin, verdiði zaman sevinen, günah iþlediði zaman üzülen kimsedir.