Aþýk Efendi “rahmetullahi aleyh“, Edirne’de yaþayan Allah dostlarýndan.

Bir gün sevenlerinden bir genç, Aþýk Efendiyi ziyaret niyetiyle çýktý evden.

Yolda giderken;
"Gideyim, onun hanesinde piþen bereketli yemeklerden yiyeyim. Onun ekmeðinde þifa vardýr. Hele kendi eliyle aðzýma lokma koyarsa, ne büyük saadet olur" diye geçirdi içinden.

Bu düþünce ile gelip girdi dergahtan içeri.
Aþýk Efendi onu güler yüzle karþýladý.
- Hoþ geldin evladým, buyurdu. Gel, otur þöyle.

Hoþbeþten sonra çýkýp az sonra bir sofra ile döndü odaya.
- Buyur evladým. Çoktandýr bizim yemeklerden yemedin, özlemiþsindir.

- Evet hocam öyle.

- Ben de yememiþtim. Gel, birlikte yiyelim.

Oturdular yer sofrasýna.

Aþýk Efendi, “Besmele” ile bir lokma alýp, gencin aðzýna koydu ve;
- Ýlk lokma benden. Þifa olsun, buyurdu.

Delikanlý mest olmuþtu.
"Elhamdülillah" dedi içinden, "Ya Rabbi, sana þükürler olsun ki, bana böyle bir mübarek zatý tanýttýn”.

Yemekten sonra sohbet ettiler.

Mübarek zat;
- Kibirden çok sakýn evladým, buyurdu. Bu, kalb hastalýðýdýr ki, üstün görmektir kendini baþkalarýndan. Çok kötü bir huydur. Dahasý, Rabbini unutmanýn alametidir. Çok kimseler yakalanmýþtýr buna.

Ve ekledi:
- Halbuki "Kalbinde zerre kadar kibir bulunan kimse Cennete giremez" buyuruyor Peygamber efendimiz aleyhisselam.

Genç sordu:
- Hocam "Kibir"i anladým. "Tevazu" nedir peki?
- Tevazu, kendini baþkalarýndan daha üstün ve aþaðý görmemektir, buyurdu.

Ve ilave etti:
Hadis-i þerifte; "Tevazu edene müjdeler olsun" buyuruluyor.

Sizin evde yaþlý var mý?

Bir gün de, sevdiði gençlerden biri gelip;
- Efendim, bir nasihatýnýzý almaya geldim, dedi.

Mübarek zat, sevgiyle baktý gence;
- Evladým sizin evde yaþlý insan var mý?
- Var efendim.

- Kimdir o?
- Annem.

- Evladým ihtiyarlara hizmet etmek, çok büyük nimettir. Hele bu, anne veya baba olursa, daha büyük nimettir. Onu memnun edip gönlünü almaya bakýn. Onun duasý bulunmaz ganimettir.

Ve ilave etti:
- Unutma, bir evde bir yaþlýya hizmet ediliyorsa, o evde yapýlan dualarý Allahü teâlâ kabul eder.