Anadolu”da yetiþen ve Konya’da vefat eden Ahmet Eflaki hazretleri “rahmetullahi aleyh“, bir akþam vakti sevdiklerinden birinin evine gitmiþti.
Ancak vakitsiz bir ziyaretti bu.

Hoþbeþten sonra sordu ev sahibine:
- Sizin bu eviniz çok eski deðil mi?

Adam cevapladý:
- Evet efendim. Dedemizden kalma eski bir yapýdýr.

Mübarek zat, þöyle bir etrafa göz gezdirdikten sonra;
- Bu gece bu evde kalmasanýz iyi olur, buyurdu.

Adam þaþýrdý.
- Nerde kalalým hocam?
- Bize gidelim. Sizi misafir edeyim bu gece.

Adamcaðýz merak etmiþti.
- Niçin hocam? Niçin bu evde kalmayalým ki?
- Bu ev bu gece yýkýlabilir de, onun için.

- Yýkýlabilir mi?
- Evet. Kalbime öyle geliyor. Tehlikeden kaçmak lazým.

Adamcaðýz;
- Peki hocam, siz bilirsiniz, dedi.

Ve o gece terk ettiler evi.
Sabah gidip baktýklarýnda, evlerini yýkýlmýþ gördüler.

Evet, ev o gece yýkýlmýþtý.
Allah’a þükredip, bu Allah adamýna da teþekkür ettiler.

Nimetin kýymeti bilinmezse

Bu zat bir sohbetinde;
- Bir nimetin kýymeti bilinmezse, elden gider, buyurdu. Üstelik acý azab görür o kiþi.

Sordular:
- En büyük nimet nedir efendim?

- "Ýman" ve "Ýslam" nimetidir.
- Kýymetlerini bilmek nasýl olur efendim?

Buyurdu ki.
- "Ýman" nimetinin þükrü, ibadet yapmakla, "Ýslam" nimetinin þükrü, haram iþlememekle olur.