Anadolu”da yetişen ve Konya’da vefat eden Ahmet Eflaki hazretleri “rahmetullahi aleyh“, bir akşam vakti sevdiklerinden birinin evine gitmişti.
Ancak vakitsiz bir ziyaretti bu.

Hoşbeşten sonra sordu ev sahibine:
- Sizin bu eviniz çok eski değil mi?

Adam cevapladı:
- Evet efendim. Dedemizden kalma eski bir yapıdır.

Mübarek zat, şöyle bir etrafa göz gezdirdikten sonra;
- Bu gece bu evde kalmasanız iyi olur, buyurdu.

Adam şaşırdı.
- Nerde kalalım hocam?
- Bize gidelim. Sizi misafir edeyim bu gece.

Adamcağız merak etmişti.
- Niçin hocam? Niçin bu evde kalmayalım ki?
- Bu ev bu gece yıkılabilir de, onun için.

- Yıkılabilir mi?
- Evet. Kalbime öyle geliyor. Tehlikeden kaçmak lazım.

Adamcağız;
- Peki hocam, siz bilirsiniz, dedi.

Ve o gece terk ettiler evi.
Sabah gidip baktıklarında, evlerini yıkılmış gördüler.

Evet, ev o gece yıkılmıştı.
Allah’a şükredip, bu Allah adamına da teşekkür ettiler.

Nimetin kıymeti bilinmezse

Bu zat bir sohbetinde;
- Bir nimetin kıymeti bilinmezse, elden gider, buyurdu. Üstelik acı azab görür o kişi.

Sordular:
- En büyük nimet nedir efendim?

- "İman" ve "İslam" nimetidir.
- Kıymetlerini bilmek nasıl olur efendim?

Buyurdu ki.
- "İman" nimetinin şükrü, ibadet yapmakla, "İslam" nimetinin şükrü, haram işlememekle olur.