Ahmed Sarban Efendi “rahmetullahi aleyh”, Hayrabolu halkýný yýllarca irþad eden gönül ehli bir Allah dostudur.

Bir gün “Tevazu”dan bahseder insanlara:
- Mütevazý olaný Allah da sever, kullar da. Ama kibirliyi kimse sevmez, buyurur.

Ve devam eder sohbetine:
- Bugün iki Müslüman bir ihtilafa düþse, herbiri, "Ben haklýyým!" diyor diðerine. Halbuki haklý olsa ne geçecek eline? Yakýnda ikisi de ölecek, ahirette hesaba çekilecek. Kimin haklý olduðu orada belli olacak.

Þöyle devam eder:
- Bunlarýn hali, þu koyunlara benziyor ki, boðazlanmak için sýradadýrlar. Ama bundan habersiz kavga edip dururlar.

Alýn yazýsý anlaþýlýr mý?

Bir gün, bu zata;
- Alýn yazýsý anlaþýlýr mý? diye sorarlar.

Cevabýnda;
- Evet, kim alýn yazýsýný merak ediyorsa, yaptýðý iþlere baksýn, buyurur. Hangi yoldadýr? Herkesin gönlünde mutlaka bir þey yatar. Kimi zengin olmak ister, kimi müdür, kimi de evliya. Kim neyi isterse, o yolu araþtýrýr. Allah da o þeyi ona kolaylaþtýrýr.

Ve þöyle devam eder sohbetine:
- Kalbdeki arzular, pusula gibi kullara yön verir. Bir suyun akýþ istikametinden, hangi noktada denize varacaðý bellidir.

Huysuz kadýn

Bu zatýn gayet huysuz bir hanýmý vardýr.
Geçimsiz mi geçimsiz.

Ziyaret için gelenleri azarlar.
- Siz bu heriften ne bekliyorsunuz? der, kovalar.

Talebeleri bu hale üzülür, aralarýnda konuþurlar:
- Ne hikmeti var ki, hocamýz bu kadýnýn derdini çekiyor? derler.

Mübarek buna vakýf olur.

Ve onlara;
- Evlatlar! Ýyi huylu ile geçinmek iþ deðil ki. Asýl hüner, huysuzlarla geçinmektir, buyurur.

Ve ekler:
- Huysuz hanýmýyla iyi geçinen, çok sevap kazanýr.


Allah seni görüyor

Bir gün de, genç bir Müslüman;
- Efendim! gözümü harama bakmaktan koruyamýyorum. Ne yapayým? Diye dert yanar.

Mübarek zat sorar:
- Baþkalarý yanýnda da bakýyor musun evladým?
- Hayýr efendim.

- Neden?
- Onlar görürse, utanýrým.

- Evlat! buyurur, Allahü teâlâ da seni her an görüyor. Unutma! Sen o harama baktýðýnda, Allahü teâlâ da sana bakmaktadýr.

Genç, almýþtýr alacaðýný.
Bir daha bakamaz harama.