Harun Reþid, Behlül Dânâ hazretlerini "rahmetullahi aleyh" çok sever, nasihatlarýndan hoþlanýrdý.

Bir gün onu yolda görünce;
- El Behlül! Nicedir seninle görüþmek istiyordum, dedi.

Behlül hiç oralý olmadý.
- Ben hiç istemiyordum.

Harun kýzmadý bu cevaba.
- Nasihatýna muhtacým, dedi.

Konuþtuklarý yer, saray ile kabristan arasýydý.
Behlül Dânâ hazretleri, ona bu ikisini gösterip;
- Bir þu sarayýna bak, bir de kabristana. Bundan ibret almayan, baþka neden alýr ki? dedi.

Ve devam etti:
- Yarýn Allah’ýn huzuruna çýkacaksýn ve hesaba çekileceksin.
- Evet biliyorum.

- Cevabýn hazýr mý peki?

Harun Reþid, alacaðýný almýþtý.
Göz yaþlarýyla ayrýldý oradan.

Her koyun kendi bacaðýndan

Behlül Dânâ hazretleri, þehirde dolaþýr, kimin yanlýþýný görse, ikâz ederdi.
Bazýlarý rahatsýz oldu bundan.

Koþtular Halifeye.
- Behlül’den þikayetçiyiz, dediler.

- Neden?
- Ýþimize karýþýyor.

- Fena mý, nasihat ediyor iþte.
- Bizim günahýmýzdan ona ne? Lütfen söyleyin, karýþmasýn bize, dediler.

Harun Reþid, onu çaðýrýp;
- Halk senden þikayetçi, dedi. Ýþlerine karýþýyormuþsun.

- Nasihat ediyorum.
- Býrak, ne yaparlarsa yapsýnlar. Her koyun, kendi bacaðýndan asýlýr, dedi.

Hazret-i Behlül, cevap vermeden çýkýp gitti.
Birkaç koyun alýp kesti.

Ve herbirini, bir sokaðýn baþýna astý.
Ýnsanlar güldüler bu yaptýðýna.
- Ne olacak deli iþte! dediler.

Lakin birkaç gün sonra, etler kokmaya baþladý.
Mahalleli, yine Halifeye koþup;
- Behlül’e bir þey söyle, dediler.

- Ne var yine?
- Pis kokudan bizar olduk.

Harun Reþid çaðýrdý yine onu.
- Mahalleli senden þikayetçi, dedi. Kesip astýðýn koyunlar kokmuþ. Herkes bizar olmuþ pis kokudan.

Behlül Dânâ hazretleri;
- Ben, senin dediðini yaptým, dedi. Her koyunu, kendi bacaðýndan astým.