Nureddin Baba “rahmetullahi aleyh”, gizli bir Allah dostudur.
Hak aþýðý bir Veli.

Uzun yýllar Ýslamiyet’i anlatmýþ Edirnelilere.
Menkýbeleri anlatýlýyor o yörede.

Biri þöyle:

Bu zatýn bir talebesi vardýr.
Genç, güzel ve yakýþýklý.
Üstelik takva sahibi.

Ahlaksýz bir kadýn aþýk olur bu gence.
Peþinde dolaþýr.

Ama genç, yüz vermez.
Bir gece, delikanlý odasýnda ders çalýþýrken, çalýnýr kapýsý.

Açtýðýnda bu kadýný görür eþikte.
- Ne var! der, ne istiyorsun?

Kadýn bir þey demez.
Acele içeri girip, kapýyý sürgüler arkadan.

Genç, zor durumda kalýr.
Bilemez ne yapacaðýný.

Zira kadýn þirrettir.
- Ya dediðimi yaparsýn der, ya da baðýrýr, rezil ederim seni aleme.

Ama genç takva sahibidir.
Korkar Allah’tan.

Ahirette rezil olmaktansa, dünyada olayým der.
Aldýrmaz bu tehdide.

Yumar gözlerini;
“Ya Rabbi, kurtar beni bu kadýnýn þerrinden! Ben günaha girmek istemiyorum”, diye yalvarýr.

Henüz gözlerini açmamýþtýr ki, kapý açýlýr.
Hocasý girer içeri.

Öyle heybetlidir ki, o kadar olur.
Bir tek nazar eder o kadýna.

O nazar kâfi gelir ona.
Korkusundan bayýlýp yere düþer.

Çok da mahcup olmuþtur.
O nazarla kalbi deðiþir.

Ayýlýnca tövbe eder, sarýlýr ibadete.
Öyle ki, iffette parmakla gösterilen bir hanýmefendi olur o havalide.


Ahiret derdi olanýn

Bu zat, inanýlmaz derecede zühd ve takva sahibidir.
Kýl kadar ayrýlmaz Ýslamiyet’ten.

Engin bir þefkat besler her insana.
Sevdiklerine, ahireti hatýrlatýr sýk sýk.

- “Ahiret derdi” olanýn, “dünya derdi” olmaz der. Dünya derdi olanýn da ahiretten haberi olmaz.

Bir gün de;
- Mümin, affedici insan demektir buyurur. “Güler yüz”, þiarýdýr müminin. Müslüman, ya hayýr söyler, ya da susar. Zira iyi bilir ki, her nefesin bir hesabý var.

Ve þöyle devam eder:
- Kardeþlerim! Bu dünya ahiretin tarlasýdýr. Burada ne ekersen, ahirette onu biçersin. Ýyilik eden de kendine eder, kötülük eden de.