Edremit’in hakim bir tepesinde medfun bulunan Þipþip Dede "rahmetullahi aleyh", henüz on yaþlarýnda bir çocuk iken, camiye gitti bir gün.

Cami bahçesinde oturmuþ sohbet eden yaþlý Müslümanlarý gördü orada.
Bu nur yüzlü insanlar, ilim öðrenmenin faziletinden bahsediyorlardý.

Merak edip, kulak kabarttý onlara.
Konuþmalar hoþuna gitmiþti.

Hele bir cümlesi kalbine iþledi adeta.
O cümleyi tekrar etti kendi kendine:

"Kýyamette alimlerin mürekkebi, þehitlerin kanýyla tartýlacak ve mürekkep aðýr gelecektir".

Bunu duyunca çok duygulanýp koþtu annesine.

Nefes nefeseydi.
- Anneciðim, ne olur izin ver.

Annesi þaþýrdý:
- Hayýrdýr oðlum, ne izni?
- Gidip ilim tahsil edeceðim anne. Ben alim olmak istiyorum.

Kadýncaðýz muhabbetle sarýldý oðluna.
- Aferin oðlum, çok iyi edersin, dedi.

Bu cevaba sevinmiþti.
- Sahi mi anneciðim? Ýzin veriyor musun?
- Tabii yavrum. Sen yeter ki ilim öðren. Dualarým seninle.

Öptü annesinin elini.
Ve o gün vedalaþýp çýktý evden.

Kalbi, ilim öðrenme aþkýyla yanýp tutuþuyordu.
Zamanýn en meþhur alimlerinden ders aldý.

Ve büyük bir "Alim" olarak döndü geri.

Hiç anlayamýyorum

Bu zat, bir gün sevdikleriyle sohbet ediyordu ki;
- Þu insanoðlunu hiç anlayamýyorum, buyurdu.

- Neyini anlamýyorsunuz efendim? dediler.

Buyurdu ki:
- Hem Allahü teâlâyý seviyorum der, hem de Ona isyan eder. Bu nasýl sevgidir?

En mühim ibadet

Bir gün de mahalleden bazý gençlere;
- Evlatlarým, “beþ vakit namaz”ýnýzý cemaatle kýlmaya çalýþýn, buyurdu. Dünyanýn geçici zevklerine, çabuk biten, tükenen lezzetlerine kapýlmayýn.

Sordular.
- Peki efendim, hiç eðlenmeyecek miyiz?
- Tabii ki eðleneceksiniz. Ama bu dünya, iþ ve ibadet yeridir çocuklar. Eðlenecek günler ilerde gelecek.

- Ýlerde mi efendim, ne zaman yani?
- Ahirette.

- Cennette demek istiyorsunuz?
- Evet. Ama bu nimete kavuþmak için emirlere sarýlýp, yasaklardan kaçýnmak þarttýr.