Anadolu Evliyasýndan Þeymer Hasan Dede "rahmetullahi aleyh", henüz ilim tahsiline baþladýðý çocukluk günlerinden birinde, babasý onu çaðýrýp;
- Oðlum! Bahçeye git de, koyunlar için biraz yeþil ot topla getir! Dedi.

Küçük Hasan;
- Peki babacýðým! deyip koþtu bahçeye.

Ancak biraz sonra eli boþ geri döndü.

Babasý;
- Hayrola oðlum, dedi. Ot yok muydu bahçede?
- Vardý babacýðým.

- Niye getirmedin öyleyse?
- Koparmaya kýyamadým babacýðým.

- Kýyamadýn mý? Neden?
- Bütün yeþil otlar "Allah! Allah!" diye zikrediyordu. Onun için koparamadým.

Babasý çok duygulanmýþtý.
- Peki evladým! deyip alnýndan öptü.

Anlamýþtý oðlunun manevi mertebesini.

Allah kulunu severse…

Þeymer Hasan Dede, bir günkü sohbetinde;
- Allahü teâlâ bir kulunu severse, ona iki nimet verir, buyurdu. Birincisi, ona sevdiði bir kulunu tanýtýr.

- Sevdiði kuldan murat nedir? dediler.

- Hakiki bir “Ýslam alimi” veya gönül ehli bir “Allah adamý”dýr, buyurdu. Böyle bir zatý tanýmak, nimetlerin en büyüðüdür. Çünkü iki cihan saadetine kavuþmak, böyle bir zatý tanýmak ve onu sevmekle olur.

Sordular:
- Ýkinci nimet nedir efendim?

Buyurdu ki:
- Ona hayýrlý bir iþ nasip eder. Daha çok severse, derd-ü bela verir.

- Sevdiðine mi dert bela verir efendim?
- Evet. Derd-ü bela, Allahü teâlânýn kemendidir. Sevdiklerini, bu kementle kendine çeker.

Nefsin gýdasý nedir?

Bir gün de;
- Nefsin gýdasý, “haram iþlemek”tir, buyurdu.
- Bu nefsin þerrinden nasýl kurtuluruz? dediler.

- Gýdasýný vermemekle, buyurdu. Nefsi, helal þeylerle meþgul etmezsek, o bizi haramlarla meþgul eder.

Sordular:
- Ailede, karý koca arasýndaki geçimsizliðin kaynaðý nedir efendim?
- Hukuka riayetsizliktir. Ýkisi de kendi hududunu iyi bilir, buna riayet ederlerse, o evde hiçbir tatsýzlýk olmaz. Hatta Cennete döner o hane.