Esen Sofu hazretleri "rahmetullahi aleyh", Söðüt topraðýný nurlandýran bir Allah adamý.
Kabr-i þerifi, Söðüt’ün Borçak köyündedir.

Bu zat, talebesiyle sohbet ediyordu bir gün.
Bir ara sohbeti kesip;
- Size bir þey sorayým mý çocuklar? buyurdu.

Bir aðýzdan cevap verdiler:
- Sorun hocam!
- Pekala soruyorum. Þu kâinatta en kýymetli ve en þerefli þey nedir sizce?

Bunun üzerine düþünmeye baþladýlar.
Birkaç dakikalýk sessizlikten sonra biri kalktý ayaða.

- Kâbe’dir hocam, dedi.
- Bilemedin.

Sonra bir baþkasý kalktý.
- Hacer-ül esveddir efendim.
- Hayýr.

- Cennettir hocam.
- Deðil.

- Arþ-ý âlâdýr.
- O da deðil.

Hiçbiri bilememiþti.

Buyurdu ki:
- Kâinatta en kýymetli þey, þu anda Sevgili Peygamberimizin “sallallahü aleyhi ve sellem” mübarek kabr-i þerifinde, Onun mübarek bedenine temas eden “topraklar”dýr çocuklar. Bu nasipli topraklar, Arþdan, Kürsiden ve Cennetlerden daha kýymetli ve þereflidir.

Hatýrýna bir þey geldi

Bu zatýn talebesinden Ahmed adýnda bir genç, evinde kitabýný açmýþ, "Ýslamiyet’te hediyeleþmenin önemi"ni okuyordu ki, hatýrýna þu düþünce geldi birden:
"Þu yeni aldýðým cübbeyi, götürüp hocama hediye edeyim. Duasýný alýrým en azýndan."

Acele hazýrlanýp çýktý evden.
Olacak bu ya, heyecan ve telaþeden unutmuþtu cübbeyi almayý.
Dergaha varýp girdi hocasýnýn huzuruna.

Mübarek zat, tebessümle baktý gence.
- Hoþgeldin evladým, ama boþ geldin. Hani bizim cübbe?

Delikanlý ancak o zaman uyanabildi.
- Eyvah! Unuttum hocam, dedi.
- Zararý yok, buyurdu. Ama getirseydin dua ederdik en azýndan.

Genç duygulanmýþtý.
Sarýldý ellerine:
- Hemen gidip getireyim hocam.
- Hayýr hayýr, þaka söyledim evladým. Ama iyi düþünmüþsün. Hediyeleþmek sünnettir. Sevgili Peygamberimiz “sallallahü aleyhi ve sellem”; "Hediyeleþiniz, seviþiniz!" buyuruyor.

Ve ekledi:
- Eshab-ý kiram hediye getirdiklerinde, Efendimiz aleyhisselam kabul eder ve kat kat mukabelede bulunurdu onlara. Ayrýca hediye muhabbeti arttýrýr evladým.