Muslihiddin bin Alaüddin hazretleri "rahmetullahi aleyh", 1575 de Edirne’de vefat etti.

Bir günkü sohbetinde;
- Söz dinleyen kazanýr. Nefsine uyan ziyan eder, buyurdu. Büyüklerimiz; "Sor kurtul" buyurmuþlardýr.

Ve þunu anlattý:
Bir gün hocamla oturuyorduk.

Bir ara;
- "Beni dinleyen rahat eder. Ama dinlemiyorlar" buyurdu.

Üzülmüþtüm.
Sonra bana bakýp;
- "Ama sen laf dinlersin" buyurdular.

O zaman sevindim.
Bunu anlattýktan sonra;

- Ýþte kardeþlerim, bir iþ yapacaðýnýz zaman mutlaka büyüklere danýþýn. Ve nasýl söylerlerse öyle yapýn, buyurdu. Siz kazanýrsýnýz.

Çok sevinçliyim

Bir gün de, cemaate bir müddet muhabbetle baktýktan sonra;
- Þu anda çok sevinçliyim! buyurdu.

Cemaat:
- Neden efendim? diye sordular.

- Günahlarým affoldu da onun için, buyurdu. Bir mümin, bir müminin yüzüne sýrf Allah için sevgiyle bakarsa, cenâb-ý Hak onun bütün günahlarýný affediyor.

Bunlar kimlerdir?

Sonra þunu anlattý:
Mahþerde, güneþ iyice alçalacak.

Herkes buram buram ter dökerken, bir grup insanlar Arþ-ý âlâ altýnda, serin sular yanýnda gölgelenecekler.

Mahþer halký merak edip meleklere soracak:
- Bunlar Peygamber midir?

Melekler;
- Hayýr, diyecekler.

- Evliya mýdýr?
- Hayýr.

- Ya kimdir bunlar?
- Bunlar, ahir zaman ümmetinden olup, Allah için birbirini seven Müslümanlardýr.

Ve þöyle bitirdi sözlerini:
- Allah için olan sevgide "Birlik" vardýr, "Bereket" vardýr, "Kuvvet" vardýr, "Baþarý" vardýr, "Her iyilik" vardýr.