Mýsýr’da yetiþen büyük Velilerden Zünnun-i Mýsri hazretleri "rahmetullahi aleyh", bir günkü sohbetinde Peygamber efendimiz aleyhisselamdan bahsederken;

- O, ümmetine karþý çok merhametli olup, onlarý bir an unutmazdý, buyurdu. Nitekim doðar doðmaz; "Ümmeti..! Ümmeti..!" demiþti.

Sonra þunu anlattý:
Vaktiyle zengin bir adam mükellef bir sofra donatýp, gayet fakir bir alim zatý evine davet etti.

Alim gelip oturdu sofraya.
Ama bir türlü eli yemeðe gitmiyordu.

Ev sahibi üzülüp;
- Efendim, niçin yemezsiniz? Hepsi helaldir bu yemeklerin, dedi.

Alim baþýný salladý:
- Biliyorum, helaldir tabii.

- Peki ama neden yemiyorsunuz efendim?

- Benim evde baktýðým birkaç yetim var da. Onlar, aç susuz beklerken elim varmýyor yemeye.

Adam bunu duyunca hemen bir tepsiye her yemekten koydurup gönderdi o yetimlere.
O zaman alimin yüzü güldü ve baþladý yemeye.

Bu menkýbeyi anlatýp, buyurdu ki:
- Ýþte bunun gibi yarýn kýyamet gününde, Hak teâlâ, "Sevgili Habibi"ni Cennete davet eder.

Ama Efendimiz aleyhisselam girmezler Cennete.
Daha doðrusu giremezler.

Çünkü mübarek kalbi rahat deðildir.
Günahkâr ümmetini düþünür ve;

- Ya Ýlahi! Beni ümmetimden ayýrma! Ya beni onlar ile Cehenneme gönder, yahut onlarý da benimle Cennete ilet, diye niyaz eder.

Hak teâlâ;
- “Ey habibim! Cenneti senin için halk eyledim. Haydi, ümmetini al da birlikte Cennete girin! Buyurur.

Mümini sevindirene...

Bir gün de;
- Bir mümin, bir müminin yüzüne muhabbetle bakarsa, cenâb-ý Hak onu affeder buyurdu. Bir Müslüman, bir Müslümaný sevindirirse, Allahü teâlâ, on nafile hac ve umre sevabý verir o kimseye. Yani Allahü teâlâ, kullarý çok kazansýn, ahirette çok kârlý çýksýn diye böyle bahaneler yaratýyor.

Ve ekledi:
- Peygamber efendimiz aleyhisselam; "Yaþlýya hürmeti, küçüklere þefkati olmayan bizden deðildir" buyuruyor.