Þah Kubad-i Þirvani "rahmetullahi aleyh", bir mübarek zat.
Tesirli sözleriyle yön verdi insanlara.

Bir vaazýnda,
- Kardeþlerim! buyurdu. Dikkat edin. Müslümanýn, gönlü kýrýk olmasý lazým. Allahü teâlâ, göðsü kabarýk insanlarý sevmez. Baþý önünde olanlarý beðenir.

Ve misaller verdi bu hususta.

Biri þöyle:
Sahabeden biri, bir harpte salýnarak yürür.
Heybet ve azametle.

Resulullah efendimiz aleyhisselam, onu böyle görür.
- Bu, doðru deðil! derler.

Peþinden de;
- Ama harpte caizdir, buyururlar.

Bir anlýk gaflet

Yine Huneyn harbinde, Ýslam ordusu, onbin mücahittir.
Bu, o gün için büyük bir kuvvettir.

Ýþte mücahitler, bu muazzam kuvveti görürler.
Bir an için gaflete düþer;
- Bu ordunun önünde kim durabilir? derler.

Yani biraz böbürlenirler.
Ama ikâz tez gelir.
Düþmanýn karþýsýnda daðýlýrlar.

Hem de henüz ilk anda.
Kýsa bir bozgun yaþanýr.

Resulullah efendimiz aleyhisselam mý?
O, bir milim ayrýlmaz yerinden.

Hatta, atýný mahmuzlayýp, sürer düþmana.
Hem de tek baþýna.

Hazret-i Ali “radýyallahü teâlâ anh” ardýndan yetiþir.
Atýnýn dizginine yapýþýr,
- Gitme ya Resulallah! der, hazretinize zarar gelir.

Onun bu ricasýyle durur.
“Ben Abdullahýn oðlu Muhammedim” buyurur. “Tek baþýma da olsa giderim”.

Ama bir milim bile gerilemez.
O sýrada hazret-i Abbas da yetiþir.
O, sesi gür bir kiþidir.

Nida eder gazilere:
- Ey Resulün eshabý! Nereye gidersiniz? Bakýn burada yalnýz kaldý Peygamber efendimiz.

Gaziler bu sesi duyar,
- Biz ne yapýyoruz? deyip hemen toparlanýrlar.

Anlamýþlardýr hatalarýný.
Tevazuya bürünürler.
Kýrýk kalble saldýrýrlar bu kere.

Ve yardým gelir.
Kavuþurlar zafere.

Evet,
Allahü teâlâ, göðsü kabarýk olanlarý sevmiyor.
Baþý önünde olanlarý beðeniyor.
Ve onlara yardým ediyor.