1300 lü yýllar.
Gelibolu’da Allah dostlarýndan biri yaþamaktadýr.

Hoca Hamza Efendi "rahmetullahi aleyh".

Cehennemde yanacak olanlarý düþündükçe üzülür.
Mahvolur adeta.

Seher vakitlerinde secdeye kapanýr,
-Ya Rabbi! Hiç kimseyi ateþte yakma, diye yalvarýr.

Gözyaþý döker.
Onun meclisinde gýybete yer yoktur ayrýca.

Yapan olursa, derhal susturur ve;
- O dediðine, ben daha çok layýðým, der. Kötüleyeceksen beni kötüle.

Eyvah, gitti oruç

Bir gün, yanýnda valiyi kötülerler.
- Eyvah! der, gitti orucun sevabý.

- Siz gýybet etmediniz ki, derler.
- Evet, gýybet etmedim der, ama dinledim. Gýybette dinleyen de ortaktýr günaha.

O, duasý makbul bir Allah dostudur.
Dermansýz hastalar ona koþar.
Bir duasý ile þifaya kavuþurlar.

Kendinde de vardýr bazý hastalýklar.
Bu yüzden namazlarýný özürlü kýlar.

Dostlarýndan biri dayanamaz.
Gelir bir gün huzura,
- Efendim! der, herkes hastalýðý için size geliyor. Duanýzla iyi oluyor. Kendiniz için de dua etseniz!

Mübarek zat gülümser.
- Kardeþim! der, onlar hastalýktan kurtulmak istiyor ve kurtuluyorlar. Biz ise razýyýz halimizden. Sevgiliden gelen sevilir, þikayet edilmez ki.

Halis mümin nasýldýr?

Bir talebesi sorar bu zata:
- Halis mümin hasýl olmalý?

Þöyle cevap verir:
- Halis mümin Rabbini çok sever. Bilmediði, anlayamadýðý bir aþk ile þaþkýn haldedir. Günahlarýný düþündükçe uykusu kaçar. Gözyaþlarý sel olup akar. Utanýr Rabbinden. Baþýný kaldýramaz yerden.

Ve þöyle devam eder:
O, her sýkýntýda kusuru kendinde görür. Her nefeste Rabbini düþünür. Kalbleri Allah’ýn evi bilir, incitmez kimseyi.

Mübarek zat, Cehennem korkusu ile çok zaman aðlardý.
Bunun için sýk sýk;
- “Bir insan nasýl yanar?” derdi sevdiklerine. “Ateþ” deyip geçmeyin. Yanmak çok zor.

Ve þöyle devam ederdi:
- Bir kibrit alevine tutun parmaðýnýzý. O zaman anlarsýnýz ateþin ne demek olduðunu.