Aziz Mahmud Hüdayi hazretleri ”rahmetullahi aleyh“ devrinde bir kimsede simya ilmine karþý bir merak uyanýr.

Bunu kimden öðrenebilirim diye düþünürken, bir tavsiye alýr.
“Bu ilmi, Aziz Mahmud Hüdayi iyi bilir” derler kendisine.

Bunu duyar, koþar bu zatýn evine.
- Efendim, simya ilmini bilirmiþsiniz, der. Bana da öðretir misiniz?

O esnada mübarek zat, bir asmanýn altýnda oturmaktadýr.
- Olur, öðretirim, buyurur.

Sonra asmadan bir yaprak koparýr.
Üzerine dua okur.

Adam, gözünü ayýrmaz bu Veliden.
Maksadý, püf noktasýný öðrenmektir.

Pür dikkat izler ne yaptýðýný.
Kulak verir, dinler ne okuduðunu.
Ve birazdan görür hayretle asma yapraðýnýn altýn olduðunu.

Ama duayý tam ezberleyemez
- Efendim, o duayý tekrar eder misiniz, diye rica eder.

Mübarek zat;
- Peki, der. Tekrar eder.

Bir daha, bir daha…
Adam duayý ezberler.
Neler yaptýðýný da iyice beller.

- Tamam, der. Kavradým. Ben de dua okur, yapraðý altýn yaparým.

Bir dua okumakla olacak sanýr.
Koparýr asmadan bir yaprak.

Okur duayý, bekler ki Altýn olacak.
Ama heyhat! Yaprak, yine yapraktýr.

Üzülür, caný sýkýlýr.
Bir yaprak daha koparýr.

Okur duayý, netice aynýdýr.
Bir daha tekrar eder.
Yine olmaz.
Ne kadar uðraþsa da yapraðý altýn yapamaz.

Mahcup olur, utanýr.
- Efendim, ben de ayný duayý okudum, der. Neden olmuyor?

Aziz Mahmud Hüdayi hazretleri;
- Yüz defa da okusan, olmaz, buyurur.

- Neden hocam?
- Dua, ayný dua. Ama aðýz ayný deðil.

- Anlamadým.

Buyurur ki:
- Önce nefsini temizle evladým. Nefsi simya etmeden bu ilme kavuþulmaz.

Ve ekler:
- Nefs “Altýn” olmadan, bu yaprak “Altýn” olmaz.