Mevlana hazretleri “rahmetullahi aleyh“, Konya’da yaþar.
Nasihatlarýyla insanlarý irþad eder.

Bir gün camide hazret-i Musa ile hazret-i Hýzýr’ýn meþhur kýssasýný anlatmaktadýr.
Ancak cemaatte garip bir kimse vardýr.

Þöyle ki, hem onu dinler, hem de;
- Sanki sen de bizimleydin, diye mýrýldanýr.

Bunu, yanýndaki adam duyar, meraklanýr.
Kendi kendine;
Bu, Hýzýr olabilir, diye düþünür.

Ona daha sokulur ve
- Sen herhalde Hýzýr’sýn, der. Lütfen bana ihsan et.

O kimse, gerçekten Hýzýr’dýr.
- Mevlana varken benden istemen, su yanýnda teyemmüm almaya benzer, buyurur.

Ve gözden kaybolur.

La ilahe illallah!

O devirde yine bir alim vardýr ki, hazret-i Mevlana’nýn kýymetini bilmez.
Gerçi biraz ilmi vardýr.
Ama yine de onu sevmez.

Bir gün, alimler bir evde toplanýr.
Bu toplantýda bu alim de vardýr.

Bunu fýrsat bilip, Mevlana hazretleri aleyhinde sözler söyler.
- Bu mecliste o ne derse, ters cevaplar vereceðim, der.

Sadreddin-i Konevi hazretleri onu ikâz eder.
- O, Allah’ýn sevgili kuludur, buyurur. Eden kendine eder. Böyle yapmakla bir þey geçmez eline. Hem yakýþmaz ilim ehline.

Ancak adam inatçýdýr.
Derken hazret-i Mevlana teþrif eder.
Herkes, meraklý gözlerle ona döner.

Öyle ya, acaba ne söyleyecek.
O kiþi nasýl cevap verecektir?

Büyük Veli, o alime döner;
- “La ilahe illallah, Muhammedün Resulullah” der. “Haydi varsa cesaretin tersini söyle!”

Adam hayrette kalýr.
Ne diyeceðini þaþýrýr
Tersini söylese, küfre girecektir zira.

Mahcup olur, utanýr.
Ýþte o zaman Mevlana hazretlerini iyi tanýr.
Yapacaðý bir tek þey vardýr artýk.

O da onu yapar.
Elini öpüp affýný diler.

Dahasý, hizmetine girer.
Onun himmetiyle tasavvuf yolunda hýzla ilerler.