Adem aleyhisselamýn topraktan yapýlan bedenine ruh verilince, ilkin "Dimað"a tesir edip, önce o hayat buldu.
Sonra yayýldý el, kol ve bacaðýna.

Her nereye gittiyse, kavuþtu o yer cana.
"Göz"üne ulaþýnca baþladý görmeye.

Önce Arþ-ý alâya baktý.
"La ilahe illallah, Muhammed Resulullah" yazýsýný görünce,
merak etti.

Ve sordu ki:
- Ya ilahi! Muhammed kim ola ki, Onun ismini kendi isminle yan yana yazmýþsýn?

Buyurdu ki:
- Evladýndan biridir. Ondan daha mükerrem bir kimse yaratmadým.

Henüz ayaklarýna gelmemiþti ki ruhu, doðrulup ayaða kalkmak istedi.
Bu yüzden Hak teâlâ buyurdu ki Kur’anda:
- Ýnsan, çok aceleci halk oldu zamanýnda.

Ve ruhunu bedenine vermemiþti ki, meleklere;
- Ey melekler, Ademe karþý secde ediniz! diye emreyledi.

Bu emir üzerine cümle melekler secdeye kapandý.
Habibullahýn "Nur"u, alnýnda parlýyordu.
O yüzden meleklere, bu secde emrolundu.

Tek bir kiþi secde etmemiþti.
"Ýblis".

Bu yüzden tardoldu ebedi.
Melekler, beþyüz senelik secdeden baþlarýný kaldýrýnca,
onun secde etmediðini gördüler.
Emre uyduklarýndan, hamd ettiler.

Ve þükür için bir daha secdeye kapandýlar.
Namazdaki iki secde buradan geliyor.

Ýblis, kibrinden secde etmemiþti.

Hak teâlâ sordu:
- Ey melun, sen niçin secde etmedin?

Cevabýnda;
- Ben ondan hayýrlýyým, dedi.
Beni "Nar"dan yarattýn, onu ise "Çamur"dan.

Kibrinden secde etmedi diye, duçar oldu gadab-ý ilahiye.
Allah’ýn bir emrine karþý asi oldu.

Bu yüzden lanetlenip kovuldu.
Ve Hak teâlâya arzetti:
- Kýyamet gününe kadar bana mühlet ver, dedi.

Hak teâlâ mühlet verdi ona.

O zaman dedi ki:
- Öyle ise, kullarýnýn yoluna gidip oturacaðým. Haramlarý onlara güzel gösterip yollarýndan saptýracaðým.

Ve ilave etti:
- Halis kullarýn hariç, elimizden kurtulan bir kimse bulunmaz hiç.