Osmanlý padiþahý, birinci Sultan Ahmet Han, büyükçe bir cami yaptýrmaya karar verir.

Yer, Sultanahmet’tir.
Ayasofya’nýn tam karþýsýnda.

Ýnþaat baþlar.
Ýlk kazmayý, Padiþahýn emriyle Aziz Mahmud Hüdayi hazretleri “rahmetullahi aleyh“ vurur.

Ve bir Cuma günü cami tamamlanýr.
Açýlýþ için herkese haber salýnýr.

Ýyi de Cuma hutbesini kim okuyacaktýr?
Padiþahýn zihninde bellidir isim.
“Aziz Mahmud Hüdayi”.

Ve verir emrini:
- Derhal çaðýrýlsýn Hakkýn bu velisi!

Büyük veli, Üsküdar’da oturmaktadýr.
Haberi alýr almaz iskeleye varýr.
Fakat o da ne?

Bir fýrtýna, bir rüzgar.
Dalgalar, sýra daðlar gibi kýyýya çarpar.

Ama mutlaka karþýya geçmelidir.
Zira bu, Padiþah emridir.

Ýyi de kayýkçýlar yoktur ortalýkta.
Öyle ya, bu havada kim geçmek ister karþýya?

Nihayet birini bulur.
- Evlat! Karþýya geçmek istiyorum, buyurur.

Þaþýrýr adam.
- Delirdin mi baba?!

- Neden?
- Havaya baksana. Çýkýlýr mý bu fýrtýnada?

- Çýkýlýr evlat. Allah büyüktür.
- Amenna.

- Haydi öyleyse gidelim.

Adam sorar:
- Galiba iþin mühim.
- Evet. Padiþah çaðýrdý, gitmeliyim.

- Pekala baba, gel bakalým, der.

Büyük Veli, “Bismillah” der, biner kayýða.
Çabucak varýrlar “Sarayburnu”na.

Sakin, sessiz ve rahat.
Dalgalar, adam boyu gelirler ard arda.
Kayýða dokunmazlar fakat.

Kayýðýn etrafýný çevirir sakin bir alan.
Su olur süt liman.

Kayýk, “Gelin” gibi süzülüp, karþýya varýr.
Bu yüzden Üsküdar-Sarayburnu arasý, “Hüdayi yolu” adýný alýr.