Abdülehad Nuri hazretleri “rahmetullahi aleyh“, büyük Velilerdendir.
Hâl ehli olup, kerametleri anlatýlýr halk arasýnda.

Bu zat, Peygamber efendimiz aleyhisselamdan manevi emir alýp "Midilli"ye gider.
Orada, gayri müslim "yetmiþ kiþi" vardýr.
Onu görünce hepsi imanla þereflenirler.

Sonra Ýstanbul’a döner.
Sultanahmet, Bayezit ve baþka büyük camilerde vaaz edip halký irþad eder.
Nihayet vefatý yaklaþýr.

Dersleri býrakýp kendini ibadete verir.
Ve hastalanýr bir gün.

Hekimler ilaç verir.
Ama o, hiçbirini kullanmaz.

Sorarlar:
- Niçin ilaç almazsýnýz?
- Ýlaç fayda vermez artýk.

Neden?
- Çünkü biz ahirete gitmeye davet aldýk.

Hastalýk gittikçe aðýrlaþýr.
Çok geçmeden Rabbine kavuþur.

Gaslini yapan kimse;
- Garip þeyler gördüm, der.
- Ne gördün? derler.

- Ne tarafa çevirmek istesem kendiliðinden dönüyordu, der.

Yanýndan ayrýlmaz

Talebesinden bir Sadýk Efendi vardýr.
Bu kiþi, Beytullah’a gitmeye niyetlenir bir ara.
Ýzin alýp düþer yollara.

Ama bir þey çeker dikkatini.
Þöyle ki, her tehlike anýnda, hocasýný görür yanýnda.
Nihayet Kâbe’ye varýr.

Fakat o da ne?
Hocasý yine yanýndadýr.

Þaþkýnlýðý daha artar.
Hacdan geri geldiðinde, görür ki hacca gitmemiþ hocasý, evinde oturmaktadýr.

Toprak, altýn oldu

Bir gün de, sevdikleriyle boðaza giderler.

Sohbet sýrasýnda;
- Efendim, eski veliler, topraðý “Altýn”a çevirirmiþ, derler.

Mübarek zat yerden bir avuç "Toprak" alýr.
Böyle söyleyenin avcuna koyar.
O anda "Altýn" olur toprak.

Böyle söyleyen utanýr.
Bir faydasý olur ama.
Sevgisi artar bu zata.