Merkez Efendi “rahmetullahi aleyh“, Osmanlýlar devrinde yetiþen bir velidir.
Adý Musa ise de, bu ismiyle bilinir.

Küçük yaþta baþlar ilim tahsiline.
Aklý, fikri, zekasý, ilme karþý hevesi öyle çoktur ki, þaþýrtýr herkesi.

Vakta ki tahsili tamam olur.
Sümbül Sinan ismini duyar o zaman.

Aldýrmaz ama.
Zira bazý dedikodular duymuþtur hakkýnda.

Bu bakýmdan itibar eylemez pek.
Ama o gece, rüyasýna girer mübarek zat.

Þöyle ki;
Rüyasýnda kapýsý çalýnýr.
Görür ki, gelen Sümbül Sinan hazretleridir.

Açmaz hemen.
Zira istemez içeri girmesini.

Yýðar kapý arkasýna eþyasýnýn hepsini.
Yetmez, kendi de çýkýp oturur üzerine.

Ama fayda etmez.
Zira Sümbül Efendi kapýyý açar.

Ve, Merkez Efendi eþyalarla birlikte, yerde buldu kendini.
Uyanýp, anlar hata ettiðini.

Sabahý zor bekler.
Ve erkenden çýkar evden.
Sümbül Sinan hazretlerine gider hemen.

Mübarek zat, o esnada kürsüde vaaz etmektedir.
O da içeri girip, kürsüsünün tam arkasýna çömelir.

Güya ona görünmeden.
Ama o görmüþtür kendisini.

Zira bekliyordur gelmesini.
Bir surenin tefsirini yapmaktadýr o ara.

Nihayet tefsir biter.
- Bu tefsiri hepiniz anladýnýz, der.

Ve ekler:
- Merkez Efendi de anladý.

Sonra daha yüksek manalar vererek tefsine devam eder.
Ama anlamamýþtýr cemaat bu bahsi.

Sümbül Sinan hazretleri, dersine yine ara verir.
- Bunu hiçbiriniz anlamadý, buyurur.

Ve ekler:
- Hoþ, Merkez Efendi de anlamadý.

Evet. Merkez Efendi almýþtýr alacaðýný.

Düþünür ki:
"O rüya doðru çýktý vallahi. Girdi gönül evime, ben istemesem dahi.