Adem Nebi’nin topraðýna, Hak teâlânýn emriyle hazret-i Cebrail "Hava" getirip koydu.
Mikail "Ateþ", yetmiþbin melek de "Su" getirip döktüler.

Ve Allah’ýn emriyle ona "Ýnsan þekli" verdiler.
Cansýz bir heykel oldu.

Gayet güzel, düzgün ve sevimli.
"Kudret güneþi"yle de kurudu.

Öyle ki, hafifce dokunulsa, ses verirdi.
Piþkin bir saksý gibi.

Velhasýl kalýp tamamlandý.
Kýrk sene yerde kaldý.

Sonra emretti Hak teâlâ.
Melekler o kalýbý ziyaret eylediler.
- Bu ne güzel suret, dediler.

Zira görmemiþlerdi böyle þey yer yüzünde.
Bir zerafet vardý endamýnda, yüzünde.

Hayranlýklarýný gizleyemediler.
Ve gayr-i ihtiyari;
- Allah, bundan güzel þey yaratmýþ mýdýr? dediler.

Ama Ýblis…
Daha görür görmez kýskandý.

Haset etti.
“Bu, büyük bir iþ için yaratýldý muhakkak” diye geçirdi içinden.

Henüz kovulmamýþken meleklerin hocasýydý.
Ders verirdi onlara.

Bir grup melekle geçerken onu görmüþtü.
Fikrini belli etmedi.

Baþka türlü konuþtu.
- Endiþe etmeyin, dedi. Baksanýza içi boþ, hiçbir iþe yaramaz.

Karnýný delip girdi içeri.
Göklerdeki þeyleri orada gördü.
Baþka acayip þeyleri görünce daha da þaþtý.
Endiþesi fazlalaþtý.

Çýktý sonra dýþarý, bir þey belli etmeden.
Meleklere dönüp;
- Eðer Rabbimiz, bunu sizden aziz tutarsa ne yaparsýnýz? diye sordu.
- Tabii ki itaat ederiz, dediler.

Beðenmedi bu cevabý

Kibrinden;
“Eðer onu tercih ederse, muhalefet ederim” diye düþündü. “Beni aziz tutarsa, onu helak ederim”.

Halbuki Hak teâlânýn;
“Ben sizin, gizli açýk zihninizden ne geçerse, hepsini bilirim” buyurduðunu biliyordu.