Merkez Efendi “rahmetullahi aleyh“, Ýstanbul’da medfun bulunan Velilerden. Kerametleri anlatýlýyor halk arasýnda.

Biri þöyle:
Bir gün, Yavuz Sultan Selim Han’ýn kýzý ve efendisi sadrazam Lütfü paþa, Yanya’dan Ýstanbul’a doðru yola çýkarlar.

Ancak az ilerde eþkýya pusu kurmuþtur.
Aniden baskýna uðrarlar.

Kurtulmalarý zordur.
Zira hem yalnýz, hem de silahsýzdýrlar.

Hiç beklemedikleri bir þeyle karþýlaþmýþlardýr.

Birbirlerine bakýp;
“Þimdi ne yapacaðýz?” derler.
Çaresizdirler.

Ýþte bu korkulu ve heyecanlý anda,
birden Merkez Efendi belirir yanlarýnda.

Þaþýrýrlar.
Mübarek zat, inanýlmaz bir heybet ve azametle ortaya çýkar.

Eþkýyalar mý?
Onu böyle görünce her biri bir yana kaçar.

Hatta korkularýndan titrer bedenleri.
Ve bir zarar yapamadan terk ederler o yeri.

Lütfü Paþa ve hanýmý kurtulmuþlardýr.
Ama ne olduðunu anlayamazlar.

Öyle ya, Merkez Efendi nasýl ve nerden gelmiþtir oraya?
Onlar bunu düþünürken onu göremezler.
Zira kaybolmuþtur göz önünden.

Onlar bu hadiseyi görür,
daha çok severler bu büyük Veliyi.

Ve Ýstanbul-Bahariye’de bir cami inþa ettirirler.
Camiye, onun ismini verirler.

Yanýna bir büyük medrese yaptýrýr,
baþ müderris yaparlar oraya bu Veliyi.

Size imam olayým

Bu zat, ömründe hiç cemaatsiz namaz kýlmamýþtýr.
Hem de büluð çaðýndan ölünceye kadar.

Þöyle ki;
Cemaate yetiþemezse eðer, namazý cemaatle kýlanlara;
- Gelin, der. Size imam olayým, bir daha kýlýn benimle.

Sorarlar:
- Olur mu böyle?

- Öðle ve yatsý namazýnda olur, benimki farz olur, sizinki nafile.