Þam Evliyasýndan Rýslan Dýmeþki hazretlerine “rahmetullahi aleyh“, bir gün bir talebesi;
- Hocam, bazý kimseler Müslümanlara egoist, hodbin, yani kendini düþünen diyorlar.
- Evet oðlum.

- Namaz kýlanlara; “Kendini Cehennemden kurtarmak için namaz kýlacaðýna, kalk millete hizmet et!” diyorlar. Bunlara nasýl cevap verelim?

Buyurdu ki:
- Müslümanlar, onlarýn zannettiði gibi, Cehennemden kurtulmak için ibadet etmez oðlum.

- Ya niçin ederler hocam?
- Allahü teâlânýn emri olduðu için ibadet yaparlar.

- Yani vazife olduðu için mi efendim?
- Elbette. Vazife, amir tarafýndan emredilen þeyi yapmaktýr, öyle deðil mi?

- Evet efendim.

Mübarek zat sordu:
- Peki, amirlerin emirleri birbirine uymazsa?
- Daha üstün olan amirin emri yapýlýr herhalde.

- Evet, doðru, buyurdu. Her yerde böyledir.

Þöyle devam etti:
- Yani birinci vazife, en büyük amirin emrini yapmaktýr. Peki en büyük amir kimdir?

- Allahü teâlâdýr efendim.
- O halde birinci vazife, namazdýr.

- Namazý kazaya býrakmak için özür var mý efendim?
- Evet üç özür var. Uyumak, unutmak.

- Ya üçüncüsü hocam?

Mübarek zat tebessüm etti.
- Üçüncüsü de ölmektir.

El ihlas! El ihlas!

Bir gün de talebelerine;
- Ýhlasla yapýlmayan amelleri Allahü teâlâ kabul etmez, buyurdu.

Ve ekledi:
- Ýmam-ý Gazali hazretleri vefat ederken, talebeleri baþ ucuna gelip; “Efendim, bize son nasihatýnýz nedir?” diye sormuþlar.

Gençler merak etti:
- Ne buyurmuþ efendim?

- Üç defa; “El ihlas! El-ihlas! El-ihlas!” buyurmuþ.

- Sonra hocam?
- Sonra da; “Allah!” diyerek ruhunu teslim etmiþ.