Büyük Ýslam âlimlerinden Seyyid Abdülhakim Arvasi hazretlerinin “kuddise sirruh“ çok sevdiði talebesinden Tahir Efendi þöyle anlatýyor:

Bir gün Efendi hazretlerine gitmiþtim.

Sohbetinde;
- Evliyanýn huzuruna dolu giden, boþ döner, buyurdu.

Ve ilave etti:
- Boþ giden de dolu döner.

Sonra bana döndüler.
- Evinde zararlý kitaplar var mý?
- Çok kitaplarým var, ama…

- Onlarý çýkar evden.
- Peki efendim, deyip huzurdan ayrýldým.

Eve vardým.
Þöyle tek tek baktým kitaplarýma.
Ama hiçbirine kýyamadým.

Halbuki “Peki” demiþtim kendilerine.
Uymamak da olmazdý büyüklerin emrine.

Ýstemiyerek de olsa, bir ikisini çýkardým.
Ve yattým.
Efendi hazretlerini gördüm rüyada.

Sordular hemen:
- Tahir! Kitaplarý çýkardýn mý evden?

O anda uyanýp yataktan fýrladým.
Ýki rekat namaz kýlýp yattým.

Yine rüyama girdiler.
Heybetle yanýma geldiler.
Çok korkmuþtum.

Zira çok celalliydiler.
Korkmuþtum heybetinden.
Buyurdular ki.
- Hâlâ çýkarmadýn mý o kitaplarý evden?

Ter kan içinde uyandým
Fýrlayýp abdest aldým.

Ýki rekat namaz kýlýp, evde ne kadar yabancý kitap varsa hepsini attým.
Ertesi gün yanýna vardýðýmda sevinçliydiler.

Bana gülümseyip;
- Ýyi yaptýn, dediler.

Sonradan öðrendim ki, hepsi de zararlýymýþ meðer.
Onlarýn yerine, bana baþka kitaplar verip,
- Bunlarý oku! buyurdular.

- Baþ üstüne efendim dedim.
Ve o kitaplarý okuyup ilmin tadýna vardým.

Öbürlerini atmakla ne iyi etmiþim.
Geç de olsa anladým.