Seyyid Abdülhakim Arvasi hazretleri “kuddise sirruh", Beþiktaþ Sinanpaþa camiinde vaaz ediyordu bir gün.

Vaaz bitip çýktý dýþarý.
Baktý, kapý önünde bir saray arabasý.

Kibar bir bey yaklaþtý kendisine:
- Efendi hazretleri! Sultan Vahideddin size selam ediyor. Zat-ý alinizi iftar için saraya çaðýrýyor.

Bindi arabaya.
Geldiler saraya.

Ýstanbul’un en mümtaz hocasý, vaizi, imamý, oradaydý.

Mükellef bir yemekten sonra sermuhasip seslendi cemaate:
- Efendiler! Sultanýn cümlenize selamý ve bir hususta sizden ricalarý var.

Herkes merakla dinliyordu.

Devam etti sözlerine:
- Malumunuz þu anda bütün Anadolu halký düþmanla çarpýþýyor. Onlara dua ediniz. Kuva-yý milliyenin galip gelmesi için halký teþvik ediniz. Öyle ki, eli silah tutan cepheye koþsun. Para ve silah takviyesi için de milleti teþvik ediniz. Tâ ki kurtulsun vatanýmýz düþman iþgalinden.

Þöyle bitirdi:
- Sultanýn ricasý budur sizden.

Abdülhakim Efendi, sarýldý bu davaya.
Ve çok insaný gönderdi Anadolu’ya.

Ýki mendil hediye

Sultan Vahideddin Han, Hýrka-i seadeti ziyaret edecekti.
Yanýnda Abdülhakim Efendi de olsun istedi.

Birini gönderip davet etti.
Ýleri gelen devlet adamlarý da vardý yanýnda, birçok din adamý da.

Seyyid Abdülhakim Efendi, davet üzerine saraya vardý.
Yanýnda Þakir Efendi de vardý.

Az sonra teþrif etti sultan.
Cemaat arasýndan vakarla geçip Hýrka-i seadet odasýnýn kapýsýna kadar geldi ve ansýzýn durup sordu:
- Abdülhakim Efendi nerededir?

Kimse tanýmýyordu bu isimde birini.
Gerilerde buldular kendisini.
Büyük Veli, geldi padiþahýn yanýna.

Bir "Dünya sultaný" ile bir "Ahiret sultaný", “Kâinatýn sultaný”nýn mübarek hýrkasýný ziyaret edecekti.

Edeple içeri girdiler.
Büyük bir hürmetle ziyaret eylediler.

Sultan, “Teberrük olsun” diye, herkese birer mendil verdi o gün.
Ama Abdülhakim Efendiye iki mendil verdi.

Ziyaret bitince, büyük Veli, geldi Þakir Efendi’nin yanýna.

Buyurdu ki:
- Bunu, Sultan gönderdi sana!