Kastamonu’da doðup Ýstanbul’da vefat eden Hak dostlarýndan Þeyh Ýsmail Rumi hazretleri “rahmetullahi aleyh“, bir sohbetinde;

- Kardeþlerim, þu iki nimete kavuþan kimse, bu dünyada hiçbir þeyi dert etmemeli, hiçbir þeye üzülmemelidir, buyurdu.

Sordular.
- O iki þey nedir efendim?

Buyurdu ki:
- Birisi, Ýslamiyet’in sahibi olan Muhammed aleyhisselama tam tâbi olmak, ikincisi, kendisine Ýslamiyet’i öðreten üstadýný, hocasýný çok sevmektir. Bu iki nimet, insaný bütün saadetlere kavuþturur.

Sordular yine:
- Biri noksan olursa efendim?

- Bu iki nimetten biri noksan ise, sonu iyi olmaz. Bu iki nimetin elden çýkmasýna asýl sebep, dinsiz, ahlaksýz ve mezhepsiz kimselerle arkadaþlýk etmek ve bunlarýn kitaplarýný ve her türlü yayýnlarýný okumaktýr.

- Bize tavsiyeniz nedir hocam?
- Böyle bozuk kimselerden, aslandan kaçar gibi kaçýnýz!

Sordular yine:
- Dinimizi nereden öðrenelim hocam?

- Ýslamiyet, sadece “Ehl-i sünnet alimleri”nden veya o büyük alimlerin “Allah için” yazdýðý “Ýlmihal kitaplarý”ndan öðrenilir.

Dua almaya bak!

Bir gün de sevdiði bir talebesine;
- Evladým, dua almaya bak, buyurdu. Hele ki gariplerin duasý çok makbuldür. Unutma, bir kimsenin sýkýntýsýný gidermek, bütün cihanýn nafile ibadetlerinden daha sevaptýr.

O talebe sordu:
- Hocam, en iyi insan kimdir dünyada?

- “Ýyi insan”, kendini en kötü bilendir.
- Peki Evliyalar neden çok seviliyor hocam?

- Nefslerini aradan çektikleri için. Onlar, menfaatlerini hiç düþünmez, diðer insanlarýn rahatý için feda ederler kendilerini. Þöyle ki, "Ben aðlayayým, kimse aðlamasýn. Ben üzüleyim, kimse üzülmesin. Hatta ben yanayým, kimse yanmasýn" derler.