Mýsýr’da yetiþen büyük Velilerden Þeyh Ýbni Nuh hazretleri “rahmetullahi aleyh“, bir sohbetinde;
- Boþ zamanlarýmýzý kýymetlendirmeliyiz, buyurdu. Bu zamanlarda, Allahü teâlânýn beðendiði þeyleri yapmalýdýr. Hele “Tövbe etmek”, Hak teâlânýn büyük nimetlerinden biridir. Hiç kimse tövbeden kurtulamaz.

Ve ekledi:
- Ýslamiyet’i iyi bilen ve hakikat aleminden haberi olan “Allah adamlarý”ný çok sevmeli, onlarýn nasihatlarýna göre yaþamalýdýr. Onlarýn sözleri, kalbe, ruha tesir eder.

Sordular:
- Hikmeti nedir efendim?

- Çünkü onlar kalbden konuþurlar, buyurdu. Büyüklerimiz; “Kalbden çýkan, kalbe girer” buyurmuþlardýr.

Þöyle bitirdi:
- Ýslamiyet’ten kýl ucu kadar ayrýlýk olunca, kendini tehlikede bilmeli, bu ayrýlýðý ve uygunsuzluðu hemen yok etmelidir.

Hayat, hayaldir

Bir gün de, bir gence buyurdu ki:
- Hayat, hayaldir evladým. Nasýl yaþarsak öyle ölürüz. Dün öldü. Yarýn doðmadý. O halde bugünü deðerlendir. Yoksa "Sonra yaparým diyenler helak oldu" hadis-i þerifine dahil olursun.

Delikanlý sordu:
- Hocam ben her þeye kýzýyorum, ne yapayým?

Buyurdu ki:
- Ölümü düþün!

Delikanlý anlýyamadý.
O zaman izah etti mübarek zat:

- “Ölüm”ü çok düþünen kýzmaz evladým.

Kendinizi sevmeyin

Bir gün de, bazý sevdikleri;
- Hocam, kendimizi baþkalarýna nasýl sevdirebiliriz? diye sordular.
- Kendinizi sevmemekle, buyurdu.

Ve açýkladý:
- Kendini seveni baþkasý sevmez. Kendini sevmeyeni herkes sever. Nefsinizi ayaklar altýna alacaksýnýz. Nefsinizden tiksineceksiniz. Bunu baþarýrsanýz, hem Allah sever sizi, hem de insanlar.