Gençten bir kimse vardý Van’da.
Adý Fehim.

Seyyid Fehim Arvasi hazretleri de ”kuddise sirruh“ Arvas’tan Van’a gelmiþti o günlerde.

Ve bunaltýcý sýcaklar vardý.

Yine çok sýcak bir yaz günüydü ki, bu genç, daðdan bir tabak "Kar" getirip arzetti Seyyid Fehim hazretlerine.

Büyük Veli memnun olup sordu:
- Ýsmin ne senin?
- Fehim efendim.

O sýcakta, çok makbule geçmiþti getirdiði kar.
Mübarek sevdi bu genci.

Ve þefkatle baktý bir an.
Ýþte ne olduysa o anda oldu.
Kalbi, bu Velinin muhabbetiyle doldu.

Günahtan el çekip iyi bir Müslüman oldu.
Seyyid Fehim hazretleri Van’dan ayrýlýp Arvas’a döndü tekrar.

Ama genç Fehim’in kalbi, Onun muhabbetiyle yanýyor, Onun ayrýlýðýna dayanamýyordu.

Söyledi annesine:
- Anne! Hazýrla heybemi.
- Hayrola oðlum, nereye?

- Arvas’a anneciðim. O Veliyi gidip göreceðim.
- Aman oðlum, gitme sakýn.

- Nedenmiþ o?
- Baksana þu kýþa. Yollarda yem olursun kurda kuþa.

Fakat o vermiþti kararýný.
Heybesini omuzlayýp düþtü Arvas yoluna.

Gerçekten ölüm saçýyordu yollar.
Fýrtýna, tipi, kar.
Sonra aç kurtlar.

Ama výz geliyordu ona bütün bunlar.
Zira onu götüren, bir "Sevgi"ydi, bir "Aþk"tý.
Çünkü Seyyid Fehim Arvasi hazretlerine kavuþacaktý.

Derken karþýsýna bir adam çýktý.
- Nereye delikanlý? Ýstersen yardým edeyim.

Hiç ilgilenmedi.
Cevap bile vermedi.
Çünkü o, mübarek hocasý "Seyyid Fehim"le beraberdi.

Ve akþam oldu.
Arvas’ta ezan okundu.

Fakat Seyyid Fehim hazretleri kalkýp namaza durmuyordu.
- Bir yolcumuz geliyor, onu bekliyorum, buyurdu.

Az sonra genç Fehim, içeri girdi birden.
"Kardan adam" gibiydi aynen.

Seyyid Fehim hazretleri sordu:
- Yolda rastladýðýn, Hýzýr’dý. Niçin yardýmýný kabul etmedin?

Genç aþýk;
- Ben, sizinleydim efendim, dedi. Siz de geliyordunuz yaným sýra. Siz varken bakar mýyým "Hýzýr"a?

Ýþte bu gence, "Sofu Baba" derler ona Van civarýnda.