Seyyid Fehim Arvasi hazretleri ”kuddise sirruh“, bir sene Van’a gelmiþ, oradan da “Edremit” denen bir nahiyeye gitmiþti.

Baðlýk bahçelik, þirin bir yerdi burasý.

Abdest almak için yürüdü çeþmeye.
O esnada bir genç geldi.
Seyyid Fehim hazretleri bir nazar etti ona.

Gencin hali deðiþti birden.
Gayr-i ihtiyari aþýk oldu.

Kalbine bu Velinin sevgisi doldu.
Öyle ki, hep bu zata hizmet etmek istiyordu.

Seyyid Fehim hazretleri ayrýlýp gitti sonra o yerden.
O genç de eve gitti.

Ama "Onun aþký"yle yanýp tutuþarak.
Meðer ermeni bir papazýn oðluymuþ bu genç.

Aylar geçti aradan.
Seyyid Fehim hazretleri, Arvas’tan yine geldi bu nahiyeye, bahar olmadan.
Halbuki âdetleri böyle deðildi.
Yaza kadar çýkmazdý Arvas’tan.

Doðruca çeþme baþýna gitti yine.
Az sonra biri gelip arzetti kendilerine.

- Efendim, falan ermeni genci gönderdi beni.
- Ne istiyor?

- Sizi görmek istiyor efendim. "Çeþme baþýnda bir zat olacak. Git, benim için rica et. Kabul ederse, al getir" dedi. Ýsterseniz, hemen gidebiliriz.

Derhal kabul etti mübarek zat.
Birlikte o gencin evine gittiler.

Ermeni genç bu Veliyi görünce çok sevindi.
- Efendim! Öyle zannediyorum ki ecelim çok yakýn, dedi. Telkin eder misiniz bana da dininizi. Zira çok seviyorum sizi. Çeþme baþýnda gördüðümde çok sevmiþ ve hakkýnýzda; "O hangi dindeyse, o din hak dindir” demiþtim.

Büyük Veli sordu:
- Benim burada olduðumu nereden bildin?
- Gönlüme öyle geldi efendim.

Þefkatle nazar etti gence.
Sonra imaný telkin etti.
Ve beklenen oldu.

Kelime-i þehadet yankýlandý odada.
Seyyid Fehim hazretleri, gencin babasýna döndü.

- Oðlunuz, son nefesinde kâmil bir Müslüman oldu. O, þimdi sizin deðil, bizimdir, buyurdu.

Aldý gencin cenazesini.
Defnetti mezarýna.
"Ýslam mezarlýðý"na.