Bendeniz (Abdüllatif Uyan), Ahmet Mekki Efendi’nin “rahmetullahi aleyh“ yanýnda “müftülük katibi” olarak çalýþýyor, bir taraftan da üniversiteye devam ediyordum.

Annem ve babam, hem okuyup hem de çalýþmama razý olmadýlar.
- Biz sana her ay para göndeririz. O iþten ayrýl, dediler.

Her ne kadar;
- Mübarek bir zatýn yanýnda çalýþýyorum. Kendisi hem büyük alim, hem de seyyiddir, dediysem de;

Onlar yine;
- Hayýr, ayrýlacaksýn. Yoksa hakkýmýzý helal etmeyiz, dediler.

Bunu, Müftü Efendiye arzettim.

Kabul etmeyip;
- Ayrýlmana rýzam yok! buyurdu.

Zor durumda kalmýþtým.
O zamanki cahilliðime göre karar verip ertesi gün iþe gitmedim.

Bir ay böyle geçti.
Artýk kendisine görünmemeye çalýþýyor,
evde oturup derslerime çalýþýyordum.

Bir akþam abimlere (Lütfü Uyan) gitmiþtim.
Otururken kapý çalýndý.
Açtýðýmýzda, Ahmet Mekki Efendi’yi gördük kapýda.

Eyvah! Dondum kaldým.
Ne yapacaðýmý, nereye saklanacaðýmý bilemedim.
Adeta yakalanmýþtým.

Çok utandým.
Çünkü kendisini dinlememiþ, bir aydýr iþe gitmemiþtim.
Ama o, hiçbir þey olmamýþ gibi davrandý bana.

Eskisi gibi þefkat ve sevgi gösterdi.
Halimi hatýrýmý sordu.
Ve bir ara, cebinden “bir zarf” çýkarýp uzattý bana.

Ben, "Bu nedir?" diye sorar gibi yüzüne bakýnca;
- Bu ayki maaþýn, buyurdu.

Meðer istifa muamelesi yapmamýþ hakkýmda.
Üstelik de benimle karþýlaþacaðýný bilirmiþ gibi maaþýmý cebine koyup da gelmiþ.

Bir ay daha geçti.
Ben yine iþe gitmedim.

Ama ay sonunda yine karþýlaþtýk ayný evde.
Yine cebinden çýkarýp maaþýmý verdi bana.
Meðer bir bildiði varmýþ mübarek zatýn.

Ýki gün sonra babamdan bir telgraf gelmiþ müftülüðe.
“Oðlum Abdüllatif ayrýlmasýn. Ýþine devam etsin” diye yazýyormuþ rahmetli babam.

Mesele anlaþýlmýþtý.
Meðer böyle olacaðýný bildiði için öyle yapmýþ mübarek zat.

Bana bakýp;
- Geçen ay gelmediðini, bu yýlýn senelik iznine saydým. Bu ayý ise, gelecek senenin iznine mahsub ettim, buyurdu.

Nur içinde yatsýn.