Sivas Evliyasýndan olup Ýzmir-Selçuk'ta vefat eden Þihabüddin Ahmed Sivasi hazretleri “rahmetullahi aleyh“, bir gün sevdiklerine;

- Kardeþlerim, Allahü teâlânýn sevdiklerini sevmek ve onlarýn yolunda bulunmak, Rabbimizin bize ihsan ettiði nimetlerin en büyüðüdür, buyurdu. Bunun için çok sevinelim, çok þükredelim.

Ve ekledi:
- Çünkü “Allah adamlarý”ný tanýmak ve onlarý sevmek, herkese nasip olmaz.

- Kimlere nasip olur hocam? dediler.

- Allahü teâlânýn sevdiði ve seçtiði bahtiyar kullara nasip olur. Nitekim büyüklerden biri, bu hususta; (Ya Rabbi! Dostlarýný öyle yaptýn ki, onlarý tanýyan sana kavuþuyor ve sana kavuþmayan, onlarý tanýmýyor!) buyurmuþtur.

Þöyle bitirdi:
- Bu büyüklere düþmanlýk etmekse, sonsuz ölüme sürükleyen bir zehirdir. Onlarý incitmek, sonsuz felaketlere sebep olur.

Büyüklerden biri de bu konuda; (Ya Rabbi! Her kimi felakete düþürmek istersen, onu bizim üzerimize atarsýn) buyurdu.

Merhametli olun!

Bir günkü sohbetinde buyurdu ki:
- Kardeþlerim, merhamet etmeyene, merhamet edilmez. Siz Allah’ýn kullarýna acýyýn ki, Allahü teâlâ da size acýsýn mahþerde.

Cemaatten biri sordu:
- Hocam, bir kimse sabahtan akþama kadar camide ibadet edip, "Allahü teâlâ benim rýzkýmý nerden olsa gönderir" derse, o, nasýl bir adamdýr?

Buyurdu ki:
- O, cahil bir kiþidir. Rýzk için çalýþmak da ibadettir çünkü. Nitekim Peygamber efendimiz aleyhisselam; "Allahü teâlâ benim rýzkýmý süngümün ucuna koymuþtur" buyurdu. Yani "Rabbim cihad yoluyla rýzkýmý gönderiyor" demek istedi.