Bu satýrlarý yazan (Abdüllatif Uyan), gençliðimde büyük alim, Seyyid Ahmet Mekki Efendi’nin “rahmetullahi aleyh“ yanýnda çalýþýyordum.

O, Kadýköy müftüsüydü.
Ben ise müftülük katibi.

Ömrümün en kýymetli günleriydi o günler.
Maaþýmdan, elbiselik kumaþ alýp hediye ettim bir gün kendilerine.

Açýk mavi, kýymetli bir kumaþtý.
Kabul buyurdu.

Çok da memnun oldu ve dostlarýndan terzi “Habil amca”ya diktirmeye verdik beraberce.
Bir zaman sonra provaya gittik.

Habil amca provayý bitirince;
- “Efendim, bu elbiseyi inþallah sýhhat ve afiyetle uzun yýllar giyersiniz” diye dua etti.

Ben;
- Amin dedim içimden.

Çünkü uzun yaþamasýný çok istiyordum.

Ama Ahmet Mekki Efendi;
- Hiç zannetmiyorum, buyurdu. Bu elbiseyi fazla giyemiyeceðim.

Üzülmüþtüm.
Hatta tuhaf gelmiþti bu sözü bana.

Ýçimden; "Niye böyle söylüyor ki?" diyordum.
Ama gerçekten de fazla giyemedi.

Birkaç ay sonra vefat etti.
Yýl 1967, Eylül’ün 6’sýydý.

Cenâb-ý Hak þefaatine kavuþtursun.

Hanýmý hoþ tut!

Ahmet Mekki Efendi ile bir akþam müftülükten eve dönüyorduk.
Karaköy’de vapurdan inip, otobüs duraðýna doðru yürüdük.

Tam alt geçide giriyorduk ki, o ara bana baktý ve
- Abdüllatif, evlenirsen hanýmýný hoþ tut. Onu üzme sakýn. Hanýmlar zayýftýr. Ona karþý þefkatli ol, buyurdu.

Ve ilave etti:
- Sözümü dinlersen rahat edersin.

Bu nasihatini hiç unutmadým.
Unutamadým.

Çünkü büyükler kalbden konuþurlarmýþ.
Kalbden çýkan da, kalbe girermiþ.

Benim de kalbime kazýnmýþtý sanki o sözler.
Onu dinledim.
Rahat ettim.