Bendeniz (Abdüllatif Uyan) Seyyid Ahmet Mekki Efendi hazretlerinin “rahmetullahi aleyh“ yanýnda “müftülük katibi” olarak iki sene kadar çalýþmakla þereflendim.
Beni çok severdi.

O zaman 20 yaþlarýnda, cahil bir gençtim.
Üniversitede okuyordum.

Onu çok seviyordum.
Ama kýymetini bilemedim.

Hiç ölmeyecek sanýyordum o zamanlar.
Ama aniden vefat etti.

Onun vefatý, beni çok derinden yaraladý.
Kendi babam vefat ettiðinde, o kadar üzülmemiþtim.
Bütün neþem kaçtý.

Üç dört ay kadar yüzüm hiç gülmedi.
Sanki yetim ve öksüz kalmýþtým.
Üç ay kadar, istisnasýz her gün mezarýný ziyaret edip, sonra müftülüðe gidiyordum.

O günlerde rüyada çok görürdüm kendisini.
Bir defasýnda, o bir yoldan gidiyordu.
Ben de peþinden, ama yerde yuvarlanarak
Ona yetiþmeye çalýþýyordum.

Dönüp gördü halimi.
Yanýma geldi.

Eðilip tuttu elimden ve kaldýrdý ayaða.
Birlikte yürümeye baþladýk.

Uyandým.
Ve hemen
"Ýnþallah ahirette elimden tutacak" diye tabir ettim kendi kendime.

Edeceðim, edeceðim!

Yine bir gece rüyada gördüm kendisini.
Bir caminin þadýrvanýnda abdest alýyordu.

Yaklaþýp;
- Efendim ahirette bana þefaat edecek misiniz? diye sordum.

Baþýný kaldýrdý ve;
- Edeceðim, edeceðim, buyurdu.

Sevinçle uyandým.
O mübarek zata hizmet etmekle ve duasýný almakla þereflenmiþtim elhamdülillah.

O günlerde ilim sahibi bir zatýn evine gitmiþtim.
Beni görünce;
- Abdüllatif kardeþim, senin Mekki Efendiye yaptýðýn hizmet, sana dünyada da yeter, ahirette de yeter, demiþti.

Çok sevinmiþtim.
Bunu, þükran-ý nimet olarak arz ediyorum.