Bendenizin (Abdüllatif Uyan), Seyyid Ahmet Mekki Efendi’nin “rahmetullahi aleyh“ yanýnda çalýþtýðým senelerde, oðullarýndan Baha bey baðýrsak kanserine yakalanmýþtý.

Ahmet Mekki Efendi, oðlunun hastalýðýna çok fazla üzülüyor, birlikte ziyaretine gidiyorduk sýk sýk.

Her gidiþinde, Yusüf suresini okuyordu üzerine.

Her vaazýnýn sonunda, uzun uzun dualar ediyor, þifa bulmasý için Allahü teâlâya yalvarýyordu.

Ne gerekiyorsa yapýyor, kendini paralýyordu adeta.

Ben kendi kendime;
"Baha Bey vefat ederse, üzüntüden mübarek zata bir hâl olur" diyordum.

Ve bir gün acý haber geldi.
Hemen koþup o eve gittim.

Yolda hep Ahmet Mekki Efendi’yi düþünüyordum.
Acaba ne haldeydi?

“Herhalde kendinde deðildir” diyordum.
Baygýn vaziyette bulacaðýmý tahmin ediyordum.
Bu düþüncelerle eve varýp içeri girdiðimde çok þaþýrdým.

Zira mübarek zat neþeli görünüyor, gelenleri güler yüzle karþýlýyordu.
“Cenaze evi” deðildi sanki.

Bir an için, bir “Bayram evi”nde olduðumu zannettim.
“Ýþte büyüklük budur” dedim kendi kendime.

Tevekkülün, kadere rýzanýn, ve Hakka teslimiyetin müþahhas bir misalini görmüþtüm orada.

Allah razý olsun

Ahmet Mekki Efendi anlatmýþtý:

Ben gençliðimde Van’da ilim okurken, bir ara dersi býrakýp, bahçede boþ boþ geziniyordum ki, yaþlý bir tanýdýðým beni gördü.

Yanýma gelerek;
"Tû sana, dedi. Sen Abdülhakim Efendinin oðlu olasýn da, içerde ders yapýlýrken, böyle buralarda boþ boþ vakit geçiresin, yazýklar olsun!

Çok utandým.
Haklýydý çünkü.

Bu sözler, bana öyle tesir etti ki, o günden sonra kendimi ilme verdim tamamen.
Ne zaman gevþeklik yapacak olsam, hemen o ihtiyarýn sözünü hatýrlar, derslerime sarýlýrdým.

Allah ondan razý olsun.
Nur içinde yatsýn.
Yýllar geçtiði halde, o zatý rahmetle anýyor, ruhuna “Fatiha” gönderiyorum.