Irak’ta yetiþen Velilerden Seyyid Burhaneddin Efendi ”rahmetullahi aleyh“, bir sohbetinde;

- Kardeþlerim, Allahü teâlâ kullarýna çok merhamet ve ikram ederek, helal ve mubah olan þeylerle zevklenmeye izin vermiþ, pek çok þeyleri mubah eylemiþtir, buyurdu. Helal olan bu sayýsýz zevkleri, lezzetleri býrakýp da, haram edilen birkaç zevke sapmak, Allahü teâlâya karþý, ne kadar edebsizlik olur.

Ve ekledi:
- Hem de, haram ettiði lezzetleri, daha fazlasýyla mubahlarda da yaratmýþtýr. Helal olan çeþit çeþit nimetlerin zevkleri bir yana, insanýn iþinden, Rabbinin razý olmasýndan daha büyük zevk olur mu?

Dinleyenler;
- Olmaz tabii, dediler.

- Bir kimsenin iþini, Efendisinin beðenmemesinden daha büyük cefa, sýkýntý olur mu?
- Olmaz efendim.

Þöyle bitirdi:
- Öyleyse Cennette olanlardan Allahü teâlânýn razý olmasý, Cennet nimetlerinin hepsinden daha tatlýdýr. Cehennemdekilerden razý olmamasý ise, Cehennem azablarýndan daha acýdýr.

Büyük nimete kavuþtuk

Bir gün de buyurdu ki:
- Kardeþlerim, herkes “bir” þükrediyorsa, biz “sonsuz” þükretmeliyiz.
- Neden? diye sordular.

Buyurdu ki:
- Çünkü biz “Ehl-i sünnet alimleri”ni tanýyýp onlarý sevdik. Onlarýn sayesinde hakký batýldan ayýrýr olduk. Dünyada bundan büyük nimet yoktur ve olamaz.