Taþkent’le Semerkant arasýndaki Menar köyünde yetiþen Velilerden Seyfeddin Menari hazretleri “rahmetullahi aleyh“, bir sohbetinde;

- Ýnsanlarýn nefs-i emmaresi mevki almak, baþa geçmek sevdasýndadýr, buyurdu. Onun bütün arzusu, þef olmak, herkesin kendisine boyun bükmesidir. Kendinin kimseye muhtaç olmasýný, baþkasýnýn emri altýna girmesini istemez.

Ve ekledi:
- Nefsin bu arzularý, ilah olmak, mabud olmak, herkesin kendine tapýnmasýný istemek demektir.

Ve izah etti:
- Yani nefs, Allahü teâlâya þerik olmak, ortak olmak ister. Hatta o kadar alçaktýr ki, ortaklýða bile razý olmayýp, amir, hakim, yalnýz kendi olsun, her þey, yalnýz onun emriyle olsun ister.

Dinleyenler;
- Bu çok fena bir þey efendim, dediler.

- Elbette. Hadis-i kudside, Allahü teâlâ; (Nefsine düþmanlýk et! Çünkü nefsin, benim düþmanýmdýr) buyuruyor. Bu alçak nefsin isteklerini yapmak, Allahü teâlânýn bu düþmanýna yardým ve onu kuvvetlendirmek olmaz mý?
- Olur tabii hocam.

- Öyleyse bunun ne kadar feci, korkunç bir suç olduðunu anlamalýdýr. Allahü teâlâ, hadis-i kudside; (Büyüklük, üstünlük, bana mahsustur. Bu ikisinde, bana ortak olmak isteyen, büyük düþmanýmdýr. Hiç acýmadan, onu Cehennem ateþine atarým) buyuruyor.

Sordular yine:
- Yani bu durumda mal mülk, mevki makam sahibi olmayacak mýyýz hocam?
- Olacaðýz tabii.

- Öyleyse hocam?
- Ama bunlarý nefse uyarak deðil, Allahü teâlânýn emirlerini yapmak ve yaptýrmak için isteyeceðiz. Millete, Müslümanlara hizmet etmek niyetiyle elde edeceðiz. Bu niyetle istemek ve bunlarý yapmak ibadet olur.