Emir Sultan hazretlerinin ”rahmetullahi aleyh“ çok talebesi vardý.
Çoðu fakir olduðu için geçimlerini de kendisi saðlardý.

Uzak yerlerdeki talebeleri, her hafta sonu gelir, ihtiyaçlarý kadar parayý alýp giderlerdi. Yine bir hafta sonu, uzaktaki talebelerden biri gelmiþti.

Emir Sultan sordu:
- Öbür kardeþlerimiz nasýllar?
- Himmetinizle hepsi afiyettedir efendim. Zat-ý alinize duacýdýrlar.

- Pekala, buyurdu.

Sonra cebinden “Bir akçe” çýkarýp verdi talebeye.
- Arkadaþlarýna selamýmý söyle.

- Baþ üstüne hocam.

- Bu "bir akçe"yi iyi muhafaza edin. Her ne lazým olursa, hep bununla alýn.
- Peki efendim.

- Biz dünyada olduðumuz müddetçe, bu size kâfi gelir. Bununla rahatça geçinin. Kimseden bir þey istemeyin.
- Baþ üstüne hocam, dedi.

Ve ellerini öpüp ayrýldý.
Yerine döndüðünde sordu arkadaþlarý.

- Hocamýz nasýllar?
- Çok iyiler. Size selamlarý var.

Selamý söyleyince, hep birden ayaða fýrladýlar.
- Aleyküm selaaam!

Ve sordular:
- Bir þey buyurdular mý?
- Evet. Çok mühim bir þey buyurdular.

- Ne dediler, çabuk söyle.

Emir Sultan hazretlerinin verdiði o bir akçeyi çýkardý cebinden.
- Þu akçeyi gönderdi. “Bununla iktifa edin. Bu, öyle bereketli akçedir ki, ne kadar harcasanýz tükenmez. Her ihtiyacýnýzý bu akçe ile alýn. Kimseye muhtaç olmayýn. Ben hayatta oldukça bu akçe bitmez”, buyurdular.

Onlar, bir kutunun içine koydular "o akçe"yi.
Her þeyi o akçe ile alýyorlardý artýk.
Ama hiç tükenmiyordu.

Zira harcadýkça, yerine baþkasý geliyordu.
Ama ne zaman ki vefat etti Emir Sultan…

Tükendi o zaman.