Irak’ta yetiþen Velilerden Seyyid Hüseyin Burhaneddin Efendi ”rahmetullahi aleyh“, bir gün, gençlerle sohbetinde;

- Biz kuluz. Sahibimizin emrindeyiz. Baþý boþ deðiliz. Her istediðimizi yapmaya serbest deðiliz, buyurdu. Ýyi düþünelim! Uzaðý gören akýl sahibi olalým! Kýyamet günü utanmaktan, piþman olmaktan baþka, ele bir þey geçmez.

Þöyle devam etti:
- Gençlik çaðý, kazanç zamanýdýr. Mert olan, bu vaktin kýymetini bilip, elden kaçýrmaz. Ýhtiyarlýk herkese nasip olmaz. Nasip olsa da, rahat, elveriþli vakit ele geçmez. Vakit de bulunsa, kuvvetsizlik, halsizlik zamanýnda, yarar iþ yapýlamaz.

Þöyle bitirdi:
- Bugün her vaziyet elveriþliyken, ananýn babanýn varlýðý büyük nimet iken, geçim derdi olmayýp fýrsat elde iken, güç kuvvet yerinde iken, bugünün iþini yarýna býrakmayýnýz.

Sordular:
- Ne yapalým efendim?

Buyurdu ki:
- Önce Ýslamiyet’i öðrenip, öðrendiklerinizle amel edin. Ahirette kurtulmak, ancak böyle olur. Ama acele edin. Peygamber efendimiz aleyhisselam; (Yarýn yaparým diyen helak oldu, ziyan etti) buyuruyor.

Ektiðini biçersin

Bir gün de bir gence buyurdu ki:
- Allahü teâlânýn sana nasýl davranmasýný istiyorsan, sen de Onun kullarýna öyle davran. Ne ekersen onu biçersin.

Genç sordu:
- Hocam, insaný baþarýlý kýlan þey nedir?
- Ýki haslettir.

- Nedir onlar hocam?
- Sabretmek ve güler yüzlü olmaktýr.