Horasan’da yetiþen büyük Velilerden Seyyid Radýyyüddin Ali hazretleri ”rahmetullahi aleyh“, bir gün sevdiði bir talebesiyle sohbet ederken;

- Ey evladým! Yalancýlýðý çok defa görülmüþ olan birisi, düþman bu gece, filan yerden baskýn yapacak dese, idareciler, akýllýlar, karþý koyma güçlerini düþünür mü, düþünmez mi? diye sordu.

Delikanlý;
- Tabii ki düþünürler efendim, dedi.

- Yani o kimsenin yalancý olduðunu bildikleri halde, tehlike bulunan iþlerde, ihtiyatlý, tedbirli ve uyanýk bulunmak lazýmdýr derler deðil mi?
- Elbette efendim.

- Peki, doðru sözlülüðü ile þöhret bulmuþ olan Sevgili Peygamberimiz “sallallahü aleyhi ve sellem”, tekrar tekrar, açýkça, ahiretin sonsuz azaplarýný bildirdiði halde birçoklarý buna inanmýyor, inansa da, bir tedbir, kurtulma çaresi düþünmüyorlar.

Ve ekledi:
- Halbuki Resulullah efendimiz kurtuluþ yolunu da gösteriyor, öyle deðil mi?
- Çok doðru hocam.

- O halde, Resulullah gibi yüce bir Peygamberin sözüne, bir yalancýnýn sözleri kadar kýymet vermemek, nasýl bir imandýr? Ýmaným var demek, Müslümaným demek, insaný kurtaramaz.

- Kurtaramaz mý hocam?

- Evet. Kalbin inanmasý, yakîn hasýl etmesi lazýmdýr. Halbuki, yakîn nerede? Zan bile yok. Belki vehim bile deðil. Çünkü, tehlikeli zamanlarda vehim edilen þeye karþý da, tedbir almak, akýl icabýdýr.