Kabr-i þerifi Ýstanbul’da bulunan Velilerden Seyyid Velayet hazretleri ”rahmetullahi aleyh“, bir gün sevdiði bir gence;

- Akýllý oðlum! Allahü teâlânýn sevmediði bu dünyanýn arkasýnda koþma! buyurdu. Gönlünü hep Allahü teâlâya baðlamak nimetini elden kaçýrma! Ne sattýðýný ve buna karþýlýk neyi aldýðýný düþün!

Þöyle devam etti:
- Dünyayý ele geçirmek için ahiretini vermek ve insanlara yaranmak için Allahü teâlâyý gücendirmek, ahmaklýktýr. Dünya ile ahiret birbirinin zýddýdýr, tersidir. Ýkisinin sevgisi bir kalbde toplanamaz.

Delikanlý sordu:
- Tavsiyeniz nedir efendim?

- Bu iki zýttan dilediðini seç ve seçtiðine karþýlýk kendini sat, feda et!

Genç sordu:
- Yani ahireti seç, demek istiyorsunuz.

- Elbette. Ahiret azabý da Cennet nimetleri de sonsuzdur oðlum. Dünyada olanlar ise pek azdýr. Elde kalmaz. Üstelik Allahü teâlâ dünyayý sevmez, ahireti sever.

Þöyle bitirdi:
- Büyüklerimiz; “Ýstediðin gibi yaþa, bir gün öleceksin! Ýstediðini topla, bir gün ayrýlacaksýn!” buyuruyorlar.

Allah için iþ yapýn

Bir gün de sevdiklerine buyurdu ki:
- Kardeþlerim, ahirette "Nasýl yaptýðýmýz" deðil, "Niçin yaptýðýmýz" sorulacak.

Sordular:
- Yani ne niyetle yaptýðýmýz mý efendim?
- Evet. Bir iþi niçin yapýyoruz? Ona bakalým önce. “Ýnsanlar için” mi? “Allah için” mi?

- Ýnsanlar için yaptýysak hocam?
- Ýþimiz insanlara býrakýlýr.

- Ya Allah içinse efendim?
- Ýþte o zaman kurtuluruz ahirette.