En büyük alim ve evliyalardan Muhammed Baki Billah hazretleri ”kuddise sirruh“, bir gün þunu anlattý cemaatine:

Ýslam’ýn ilk günlerinde iman edenler pek az olup, müþrikler Peygamber efendimiz aleyhisselamý öldürmek için fýrsat kolluyorlardý.

Bir gün Resulullah efendimiz tenha bir yerde, bir aðaç altýnda yatmýþlardý ki, müþriklerden biri Onu gördü.

“Dasur” adýndaki bu müþrik, güçlü kuvvetli bir pehlivandý üstelik.
“Tamam” dedi içinden, “Bu fýrsat kaçmaz”.

Kýlýcýný kavrayýp sessizce yaklaþtý.
Ayak ucuna gelince, kýlýcýný kaldýrýp haykýrdý:
- Seni benim elimden kim kurtarýr?

Efendimiz aleyhisselam, sakin ve soðukkanlýydý.
Cevap verdiler:

- Beni Rabbim kurtarýr!

Adam kýlýcýný tam savuracaktý ki, göðsüne yediði bir darbeyle yere yýkýldý.
Elindeki kýlýcý fýrladý öteye.

Dinleyenler merakla sordular:
- Ona vuran kimdi efendim?

- Cebrail aleyhisselamdý. Efendimiz aleyhisselam kalktýlar ve o kýlýcý yerden alýp, müþrikin boðazýna dayadýlar.

- Seni benden kim kurtarýr?

Müþrik, yalvaran gözlerle baktý Efendimiz aleyhisselama:
- Sen kurtarýrsýn. Ben ettim, sen etme!

Kâinatýn sultaný kýlýcý indirip;
- “Kalk!” buyurdular, “Serbestsin”.

Müþrik bu merhametten çok duygulandý.
Peygamber olduðuna inandý yakînen.
Kelime-i þehadeti söyleyip imanla þereflendi.

Bana ilk gelecek olan

Sonra þunu anlattý:
Peygamber efendimiz aleyhisselam;
- “Ehl-i beytimden bana önce Fatýma gelir” buyurdular.

Hakikaten altý ay sonra hazret-i Fatýma validemiz “radýyallahü anhâ” vefat edip kavuþtu babasýna.

Yine Efendimiz aleyhisselam;
- “Benden sonra hilafet otuz yýldýr”, buyurdular.

Buyurduklarý gibi gerçekleþti.

Ayrýca;
Veysel Karani hazretlerini görmedikleri halde, bulunduðu yeri ve þemailini bildirdiler eshaba.

Sonra hýrkalarýný çýkarýp;
- “Bunu ona veriniz!” buyurdular.
Giden sahabiler, onu o yerde ve belirtilen þekilde bulmuþ ve hýrkayý vermiþlerdir.