En büyük âlim ve evliyalardan Seyyid Fehim Arvasi “kuddise sirruh” hazretleri, bir gün bazý sevdiklerine;
- Ýki þeyi unutun, iki þeyi unutmayýn, buyurdu.

Sordular:
- Neleri unutalým efendim?
- Yaptýðýnýz iyilikleri unutun. Onlarý anlatmayýn, söylemeyin. Çünkü her anlatýþta, sevabý bir miktar azalýr.

Ve ekledi:
- Bir de size yapýlan kötülükleri unutun. Çünkü sabrettiniz ve Allahü teâlâ size bir ecir verdi. Eðer anlatýrsanýz, her söylediðinizde bu sevap azalýr ve biter.

- Neleri unutmayalým efendim?
- Allahü teâlâyý unutmayýn, bir de ölümü.

Nefs, doymak bilmez

Bir gün de nefsten sordular bu zata.
Cevaben;
- Ýnsanýn nefsi hep ister. “Bu, bana yeter” demez, buyurdu. Ne versen, daha ister. Onun için Cenâb-ý Hak Kur’an-ý kerimde insanýn nefsini Heyula denen bir hayvana benzetiyor.

Sordular:
- O nasýl hayvandýr efendim?
- O, doymak bilmeyen bir mahluktur. Ne yese doymaz. Taþ yer, kaya yer, aðaç yer, yine doymaz. Böyle bir mahluk.

Ve ilave etti:
- Ýþte cenâb-ý Hak, hadis-i kudside mealen; (Sizin nefsiniz bu cinstendir. Doymayan bir mahluktur) buyuruyor.

Ayrýca;
- Bir hadis-i kudside de; (Nefsine düþmanlýk et. Çünkü senin nefsine ben düþmaným) buyuruyor.