Evliyanýn en büyüklerinden Behaeddin-i Buhari “kuddise sirruh” hazretleri, bir gün;
- Din, nasihattir, buyurdu. Herkes, elinde ne imkan varsa, onunla dine hizmet etmeli, Allah’ýn kullarýna emr-i marufta bulunmalýdýr.

Sordular:
- Nasýl emr-i maruf yapalým efendim?
Cevaben;
- Ýlmi olan, ilmiyle. Malý olan, malýyla. Mevkisi olan, mevkisiyle, buyurdu.

Sonra þunu anlattý:
Hazret-i Ömer “radýyallahü anh”, eshab-ý kiramýn büyüklerinden birini, bir þehre vali tayin etmiþ ve birkaç sahabi ile kendisini uðurlarken ayaküstü nasihat etmiþ.

- Gittiðin yerde sakýn Allah’a þirk koþma! Beþ vakit namazýný evvelki vakitlerinde kýl! Ramazan gelince oruçlarýný tut! Zengin olursan zekatýný ver ve hacca git! Ve asla yalan söyleme! buyurmuþ.
Ve uðurlamýþ kendisini.

O gidince, eshab-ý kiram;
- Ey halife! Bunlar zaten bilinen þeyler. Kaldý ki bu zat, eshabýn büyüðü ve Cennetle müjdelenmiþ bir kiþi. Böyle nasihat etmenizin hikmetini anlayamadýk, demiþler.

Buyurmuþ ki:
- Din, nasihattir kardeþlerim. Bildiði þeyler de olsa en mühim hususlarý söyledim kendisine. Bunlardan daha mühim þey yok ki. Baþka ne söyleseydim?

Dünyayý terk etmek nedir?

Bir gün de sohbetinde;
- Dünyayý terk etmek demek, kalbin onu sevmemesi, ona düþkün olmamasý, kýymet vermemesi demektir, buyurdu.

Sordular
- Ona düþkün olmamak nasýl anlaþýlýr efendim?
- Varlýðý ile yokluðu eþit olmakla anlaþýlýr.

- Bu nimete nasýl kavuþulur efendim?
- Buna kavuþmak için bu nimete kavuþmuþ olan Allah adamlarýnýn yanýnda yetiþmek lazýmdýr. Bu büyüklerden biri ele geçerse kýymetini bilmeli, onlarýn emirlerini yapmaya, canla baþla sarýlmalýdýr.